Mahal Ang Krayola Ngayon

Mahal Ang Krayola Ngayon 2.0 Na?

2007-01-22T09:04:00.000+08:00

Nais kong humingi ng pasensya sa mga mambabasa (kung meron man) dahil hindi na ako muling nakakapagsulat sa blag kong ito. Ngunit dahil sa hindi inaasahang pagkakataon at rason, ako'y muling nabuhayan na magsulat! Oo, totoo po ito! Magiging version 2.0 na ang mahal kong blag ngunit dahil sa ako ay jologs na, ipagpapatuloy ko na ang adhikaing ito sa mas pinaganda, pinatibay at pinahusay na... ano pa kung 'di ang Friendster blogs. Hahaha. Oo totoo po ito mga katoto. Napag-isipan ko ito nang makalibong ulit at sandamakmak na laway, hiya at pride at nilunok ko para muling makapagsulat, makapangutya at magreklamo tungkol sa kawalanghiyaan ng mundong ito. Hehehehe. Ako po ay naghahangad ng mas malaking audience, ang masa para maging eksakto, kaya ko naisipang lumipat doon. Sa tingin ko kasi ay hindi naman talaga nagbabasa ng blags sa Blogspot o Wordpress ang mga balahura na binabanggit ko sa aking mga sanaysay kaya hindi ko rin naipapaabot ang aking mumunting mensahe sa kanilang mga pagmumukha. Sana po ay suportahan niyo ako at iboto sa eleksyon! Hahaha!

Uy.. sa wakas ay nailantad na rin ang aking katauhan. 'Wag niyo po akong hantingin, ipapatay o abangan d'yan sa may kanto, tao rin ako! Maaari lang po lamang ay i-add na rin ako sa Friendster para masaya po tayong lahat hindi ba? Salamat po sa lahat ng nagbabasa (kung meron man)! Heto na uli ang panibagong pagpupuksa laban sa masasamang elementong naghahari sa daigdig! ü

Heto na po!
Mahal Ang Crapola Ngayon

Isang Walang-Kwentang Comeback Post Pero Ganun Talaga Ang Buhay - Isa

2006-12-04T00:01:00.000+08:00

May oras para sa lahat ng bagay.

Oo.

Biruin mo naman. Segu-segundo tayo humihinga. Naglalabas ng CO2* mula sa ating katawan. Hindi mo man naitatanong, pero humihinga rin ako kahit minsan nasasabi ko sa aking mga katropa na "shet, tinatamad na ako huminga" (o kaya minsan ay "tinatamad na ako gumalaw") Ewan ko ba kung bakit sila natatawa e seryoso naman ako 'pag sinasabi ko 'yon. Hehehe.

Okey balik sa usapan. May oras para sa lahat ng bagay. Matagal-tagal na rin akong hindi nakakapagsulat ng entry dito. Kulang ba sa inspirasyon? Kulang ba sa motivasyon? Sa creativity? Sa talento? Sa galing? Aha! Sa oras!

Kagaya nga ng nabanggit ko dati pa, hindi talaga ako palaaral. Noong hayskul ako, mas natutuwa pa nga ako 'pag exam week na. Bakit? Una, halfday lagi 'yon. Pangalawa, kahit halfday buo pa rin ang baon ko. Pangatlo, mas gusto ko talaga sumagot sa eksam kesa ang makinig sa nakakagagong diskusyon ng aming mga tarantadong guro. English at Filipino ang forte ko, kaya hindi ko na talaga pinag-aaralan ang mga 'yon. Hindi ako grade-freak na umaasam na maka-perfect pa sa mga exam dahil hindi talaga d'on ang basehan ng pagkadunong mo. CLE naman ang pinakapaborito kong sagutan kahit na magpapaka-ipokrito ako sandali para masagutan 'yon. Puro essay kasi. Puro mga practical questions na kahit hindi naman talaga 'yun ang kasagutan mo e 'yun na.

Tanong: Ano ang gagawin mo 'pag may batang humihila sa damit mo at pinipilit kang magbigay ng limos?
a. Bigyan ng limos para 'wag ka nang hilahin at umalis na.
b. Sigawan at paluin sa p'wet.
c. Magbulag-bulagan at 'wag pansinin.
d. Kupkupin ang bata kung wala nang pamilya at matitirahan.

Alam naman nating lahat na c naman talaga ang pipiliin natin d'yan. Mas'werte pa nga kung a o b. Pero dahil sa gusto nating makakuha ng mataas na marka sa ating Values Education kahit ubod naman ng sama ang ugali mo at napakakapal pa ng pagmumukha mo, e kunwari letter d na lang. Aba, sino namang gago ang kukupkop sa batang hindi naman niya kaanu-ano, papakainin, dadamitan, at patitirahin? Meron nga siguro. Pero malabo. Malabo.

Math at Science naman ang kadalasang pinagtitiyagaan ko talagang basahin. Pero dahil sa tamad talaga akong nilalang, hindi kinakaya ng tiyaga ko na matapos lahat ng kailangang rebyuhin. 'Pag nangalahati na ako, makokontento na ako at ipagpapatuloy na lang ang cramming kinabukasan bago ang eksam.

May oras para sa lahat ng bagay. Pero sa pag-aaral, sadyang kay lupit talaga ng buhay dahil lumaki akong walang pakialam para rito. Pero kailangan e. Parte 'yun ng buhay. Ng negosyo. Oo, negosyo. Negosyo ang tingin ko sa mga paaralan. Sa apat na taong kagaguhan sa kolehiyo. Sa paulit-ulit na Basic English, Basic Math, lahat ng basics. Makapangyarihan ang Economics. Naisip ko na rin dati na kuhanin 'yon. Pero hindi ako magaling sa Math at sa tingin ko ay mababaw na rason 'yon para hindi ko kunin 'yon.

May oras para mag-absent sa mga klase. Na-mi-miss ko na ang mga 'yon. Pati ang pag-cu-cut para makapanood ng sine kahit ilang beses mo gustuhin. May oras para gawin lahat ng bagay, pero bakit kaya ayaw gawin ng ibang tao? Nasanay sila sa nakasanayan. Minsan ba, nasabi mo nang hindi mo gusto ang isang bagay pero hindi mo pa naman ito nagagawa/nakikita/natitikman/nasusubukan? Hindi ba't hindi makatarungan ang naging paghusga mo? Madalas ko magawa 'yun e, hindi maiwasan pero alam ko sa sarili ko, ano bang alam ko e hindi ako alam 'yan.

Alam kong napaka-cliche ng pinaparating kong mensahe pero minsan din, kapag cliche e inaakala na nating wala itong halaga.

Ang bottomline?

May oras para magsulat ng entry. At dumating na ang oras na 'yon.

*isang malaking pasasalamat kay Clarence para sa impormasyon. Haha! Napaghahalatahan talagang bobo ako sa Science! :D

Paano Magiging Duocolored Na Buhok Ang Subject Kong Logic?

2006-10-12T15:44:00.000+08:00

Walang k’wenta ang Logic class ko. UP professor na nagpa-part-time lang sa aming unibersidad ang nagtuturo. Ang gago niya. Nakakainis pero nakakatuwa. (Salamat po Sir sa 1.5 at 1.25 ko sa prelims at midterms na alam ko at alam mong hindi ko talaga deserved.)

Isa sa mga natutunan ko sa Logic kahit papaano ay ang Ten Commandments pala ay isang klasik na halimbawa ng proscriptive statement (thou shall not…). Huwaw, akalain mo ‘yon may natutunan ako sa balahura kong guro.

Ten commandments. Ang sampung utos na ipinagkaloob ng Diyos kay Moses sa bundok ng Mt. Sinai (hoy, hindi ko ni-research ‘yan, sadyang likas na sa aking kaalaman hehehe). Noong unang panahon, eto lang ang mga batas. Ang simple. Ang konti. Pero ngayon tingnan mo na ang ginagalawan nating milenyo. Nagkalat na ang mga batas sa lansangan. Bawat bansa may kaniya-kaniyang Saligang Batas. Iba pa d’yan ang rules and regulations na meron ang mga malls, mga shop sa loob ng malls, mga computer shops, mga paaralan, mga KTV bar, mga bar (oo, meron ‘yan), mga water stations, mga gasoline stations, LAHAT NA! Nagets mo ba? Lahat may kaniya-kaniyang batas. Puta. E pati nga rin sa loob ng tahanan may mga walang k’wentang batas din na hindi rin naman natutupad.

Ang nakakagago rito ay ang linyang “for every rule there is an exception.” Ano pa ang silbi ng mga batas kung maaari rin namang mabali. Pero hindi ba ‘yun naman ang gusto natin?

Sa bawat batas na naipapatupad ay panibagong adisyon sa mga limitasyon ng ating kalayaan. May independence lahat ng tao pero matatawag mo ba talaga itong independence kung nalilimitahan ka naman sa mga nais mong gawin? Oo, hindi maiiwasang maiisip mo na, “kaya nga may mga batas para mapanitili ang kaayusan sa mundo.” Aba oo naman alam ko ‘yan. Isipin mo nga, kung p’ede nating gawin ang kahit anumang naisin, wala na sigurong taong matitira sa mundo dahil magpapatayan na tayo (exaggerated). Pero sa bawat paghihimutok kong ito ay may rasong nakatago. At maluwag naman sa aking damdamin na ibahagi ito sa ‘yo.

Sa aming maliit na unibersidad ay mayroon din namang Student Council kahit papaano na kinabibilangan ng mga officers. Sa bawat batch ay may mga batch officers din na tagasubaybay sa mga kapwa batchmates. Nakakagago sa amin dahil bigla ko na lamang nalamang may batch president na pala kami gayong wala ata o hindi lang kami nasali sa eleksyong naganap. Ang tanging nagawa ko na lang ay magsabi ng who the fuck are you naman tsong? Hindi kita kilala. At hindi rin kita gusto. Lalung-lalo na pagkatapos ng nakakagago mong pagsita sa napakaganda kong buhok.

WTF batch president: Miss, natural ba talaga ‘yang kulay ng buhok mo?
Kyuti me: Bakit?
WTF batch president: Wala lang.
Kyuti me: Maganda ‘di ba?
WTF batch president: *Natameme. Napangiti na lang at ang kanyang kasama.*

Kaloka. Tanungin ba raw ako kung natural ‘yung kulay ng buhok ko. Sa’n ka makakakita ng natural born na duocolored na buhok? Alam ko naman kung bakit n’ya ‘yun tinanong e. Sa aming maliit na unibersidad, bawal ang nakalugay. Bawal ang hindi itim na pantali. Bawal ang hindi naka-pantylet. Bawal ang hindi naka-pantyhose-stockings. Bawal ang hindi skintone o white na bra. Bawal ang walang isang pares ng stud earrings. Bawal din ‘yung dalawa o higit pang pares ng hikaw. Bawal ang walang relo. Bawal ang relong hindi gold, silver o leather. At ang higit pa sa lahat, bawal ang may artipisyal na kulay sa buhok. Shet.

Nung nag-enroll ako, may kulay na talaga ang buong buhok ko. Mga ilang linggo ang pinalipas ko no'ng unang buwan ng semester bago ako naawa sa mga tarantadong sumisita sa akin maya’t maya na bawal daw ang buhok ko. Nakaisip na rin ako ng solusyon para ma-“bend” ang walang k’wenta nilang rule kahit papaano. "Ipinahati" ko ang buhok ko. Maikli sa taas at may natitirang mahaba sa baba. Pinakulayan ko uli ng itim ang nasa itaas at pula na ‘yung sa baba. Kahit papaano, ‘pag nagtali ako ng buhok, hindi na gaanong mapapansin ‘yon. Pero sadyang may mga stick-to-the-rule-freaks ang nakakapansin sa akin. Hindi sila kontento. At ngayong matatapos na ang semester, d’on lang nila ako nagawang sitahin. Bakit? Ano ang dahilan? Takot ba sila? Sa bagay. Bakit nga ba matatakot ang isang may katungkulan na pagbawalan ka? ‘Yun ay kung hindi rin sila sigurado kung makatarungan ba ang batas na gumagabay sa aming maliit na College of Nursing.

Bakit nga ba gusto ko ng may kulay na buhok? Hindi 'yon ang tanong kundi ano ba ang mayroon sa buhok ko na hindi itim? Hindi ko talaga maintindihan. Hindi nila pinaiintindi sa akin. ‘Pag tinatanong ko, ang Student Handbook ang itatapat nila sa pagmumukha ko. Hindi ba dapat kinikwestyon ang batas? Bakit? Sino ang may sabi? Isang kaibigan ang nagsabi sa akin na ayon sa kanilang prof sa Philo, ang pagbabawal na gawin ang anumang naisin mo sa iyong buhok ay para na ring pagtatanggal ng karapatan mo na magkaroon ng buhok. Nakakasawa na ang sinasabi nila sa akin na “simpleng rule na nga hindi pa masunod.” Ang kaso, hindi naman ‘yan simpleng rule. Isa ‘yang malaking kalokohan.

Hindi ko pa rin pakukulayan ng itim ang natitirang buhok ko. Magkamatayan na lang kami hehehe. Mahigit 30thousand din ang tuition ko sa isang sem. Ipagpapalit ba kaya nila ‘yon sa buhok kong hindi kulay itim?

Hindi Pa Ako Patay Dahil Mahal Mamatay

2006-10-08T16:01:00.000+08:00

Kung inaakala mo na masyado akong busy nitong mga huling araw, oo tama nga ang akala mo. Pero kung inaakala mo ring busy ako sa pag-aaral at dahil paparating na ang pinakaaabangang *drum roll please* finals week namin, aba doon ka nagkakamali.

Hindi naman sa pinaaasa ko kayo na umasang nag-aaral talaga ako, pero kumbaga sa mathematics, given na iyon. Constant. Will never change. Nag-aaral naman ako pero hindi ko kaya nang matagalan. Mababa ang attention span ko sa pagbabasa ng textbooks at nakakawindang na mga konteksto. Maliban na lamang kung The Dummies Guide For Creative Writing ang binabasa ko.

Eniwey, bigla ko na lang naisip na gamitin ang utak ko at mag-isip ng panibagong entry. Nagunita ko lang na baka nababawasan nanaman ang aking IQ points.

Wala nanaman akong masabing matino kaya magbibigay na lang ako ng mga random tips (and tricks) para sa isang maligayang pananatili sa mundong ibabaw.

1. Ito ay isang FACT na pinagtibay at napatunayan ko na – may mga taong nakakahigit sa ‘yo at kinahihigitan mo. Normal lang ang mainggit at magpa-inggit.
2. Wag mahiyang makipagk’wentuhan sa estranghero. Ang estranghero ay nagiging estranghero lamang ‘pag hindi mo pa nakausap.
3. Parehong “smart” ang booksmart at streetsmart pero malaki ang kanilang kaibahan. Mas gusto ko maging streetsmart sa kadahilanang hindi ka dapat makulong sa loob ng libro lamang.
4. ‘Wag gawing hobby ang gumawa ng pangako. Hindi naman masama magpaasa ng tao pero isipin mo naman ang oras at enerhiyang nasasayang nila.
5. Isang piso lang ang text kung ikukumpara mo naman sa kabaong, burol, libing, biskwit at kape kaya ‘wag kang mahihiyang i-text ako kung sumasagi sa isip mong magpakamatay.
6. At tutal mamamatay ka rin lang, gawin mo na. Ang alin? Hindi ko alam sa ‘yo.
7. Malawak ang mundo. Hindi ka dapat nalilimitahan sa kung ano lang ang nakasanayan at nakagalingan mong gawin. Eh ano ngayon kung malawak ang mundo? Basta malawak ang mundo.
8. Iwasang magsisi. Iwasang bigkasin ang salitang “Sayang”. Hanapan mo na lang ng dahilan at silbi ang mga nangyayari.
9. Tandaang mas madaling magbigay ng payo sa iba kesa ang ibigay ito sa iyong sarili.
10. Pero kung iisipin mo nang mabuti ang sinabi ko sa number 9, kung madaling gawin ang mga sinasabi natin, malamang ang huhusay na ng mga tao ngayon. Biruin mo naman kung ilang self-help books at inspirational quotes na ang lumabas sa market ngayon at pinagpapasa-pasahan sa internet at cellphone.

Hindi ka ba nagagaguhan sa mga taong tinatanong ka kung “ano ang gagawin mo bukas/ next week/etc?” Malay ko ba kung ano gagawin ko. Ikaw, alam mo ba? Paano ko kaya malalaman kung ano gagawin ko bukas e hindi pa naman bukas? Wala lang. Naisip ko lang. Madalas kasi ako natatanong ng gan’on at naiirita na ako sa pagsagot.

Bakit Ngayon Ko Lang Napansin?

2006-09-16T14:28:00.000+08:00

Gabi iyon. Nasa FX ako, sa pinakadulong kaliwa sa gitna. Hindi naman talaga ako dapat nakaupo d’on. Pero pauwi na ako. Pagod. Antok. Gutom. Wala na akong pakialam. Basta gusto ko na umuwi.

Nakatingin lang ako sa tanawing nakabalandra sa labas ng bintana nang biglang may nakita akong grupo ng mga kalalakihang naka-maong at walang pang-itaas. May ginagawa sila. Anakng. Nagsisipilyo. Sa gilid ng kalsada. Kitang-kita ng buong publiko. Pero sa bagay gabi naman. Sa bagay walang makikialam. At sa bagay, mga konstruksyon worker naman sila ng gusaling iyon…

KTV bar ang kasalukuyang itinatayo do’n. Medyo malapit na rin itong matapos. Sa ngayon ang makikita mo d’on ay mga kahoy, bato, gravel, at siyempre ang mga worker na tatapos sa gusaling ito. Asan sila? Nand’on nagsisipilyo. Hindi iniinda ang mga matang nakatingin sa kanila. Hindi na bago sa akin ‘yon. Minsan pa nga, may nakita narin akong naliligo sa gilid din ng kalsada.

Inisip ko uli ang KTV bar na tinatapos nila. Ini-imagine ko sa aking isipan ang magiging itsura nito at ang mga masasayang tao na nagkakantahan at nag-iinuman sa loob. Ang mga taong ito, sa gitna ng kanilang masigasig na indayog sa musika ay maiisip kaya ang hirap at pagod na dinanas ng mga nagsisipilyong konstruksyon worker?

Labing-anim na taon na akong nabubuhay at malapit na maging labimpito. Nakailang paayos na rin ang aking ina sa walang k’wentang bahay na ‘to. Sa probinsya rin namin, ganoon. Nakitira na rin ako sa aming mga kamag-anak habang pinapaayos ang kanilang barung-barong. May mga tito rin ako na bagama’t hindi naman talaga trabaho ang pagka-konstruksyon worker ay sanay at marunong sa larangang ito. Nung bata ako, madalas ko silang panoorin. Nung tumanda ako kaunti, pinapanood ko pa rin sila. Mainit. Mabigat. Mahirap. Kahit ang mga muscles sa katawan nila ay napapagod din. Kahit ang makapal nilang balat ay naiinitan din. Humahanga ako sa kanila. Ito ang parehong paghangang ibinibigay ko sa mga taong ginagalang at iniidolo ko. Tulad ng mga manunulat na nagbibigay-inspirasyon sa akin. Tulad ng mga taong nakikibahagi ng parehong pananaw ng akin. Ito ay dahil sa hindi ko kayang gawin ang ginagawa nila. Sapat na dahilan na iyon para hangaan ko sila. Pero hindi lang ‘yon ang dahilan. Madami pa. Madami pa…

Nalulungkot ako. Hindi naman nila ‘yon gagawin kung hindi sila mahirap. Kung may pagpipilian pa sana sila, hindi nila pagtitiyagaang magbuhat ng kung anu-ano at magtayo ng kung anu-ano para sa mga mayayaman. At sana, hindi ko rin sila nakitang nagsisipilyo d’on noong gabing iyon.

Sa mga manunulat, may draft at may finished output. Ganoon din sa mga arkitekto. Kadalasan ang draft ay madumi, madaming mali, madaming bura-bura. Ang natapos na output ay maganda, maaliwalas sa mata, walang bahid ng karumihan. Sa mga konstruskyon worker, sila ang draft mismo. Sila ang madumi. Sila ang gumagawa lahat ng mahihirap na bagay. Ang natapos na gusali ang mga mayayamang nagpatayo d’on. Ang ganda. Bagong pintura. Bagong patayo. Hindi mo maiisip na ang pangit ng draft nito. Hindi mo mai-imagine ang balahurang tanawin noong ito’y tinatayo pa lang. Iyon ay kung ordinaryong tao ka lang. Iyon ay kung wala kang pakialam. Iyon ay kung wala kang k’wentang nilalang.

Narinig ko na ang kasabihang “behind every man is a woman.” Kagaguhan. Meron din dapat “behind every woman is a man.” Pero ibang istorya na ‘yon. Naisip ko lang naman, “behind every rich bastard is a poor willing to kiss his ass to live.” Para paikliin, “behind every rich is a poor.” At ang mas malungkot d’on, hindi p’ede baliktarin tulad ng naunang quote sa pinakataas.

Kotse, alahas, bahay, iPod, cellphone, lahat na ng maisip mong mahal. Sino kaya ang mga taong nasa likod ng mga ito? ‘Yung mga nakaimbento at nag-innovate? Sila lang naman ang nag-imbento e. Sino ang nag-mass-reproduce? Sino ang mga nakaupo buong araw sa mga factory para makalikha ng mga ito? Sino kaya ang mga nagpapakahirap mag-assemble ng mga parts para makabuo nito? Ang mga mayayaman ba? Hinde. Sila lang ang may kakayahang makabili.

O ‘di ba, ang ironic?

Ang mga mahihirap ang gumagawa sa bagay na hindi naman nila kayang bilhin. Sila ang nagpapatayo sa mga gusaling hindi naman kayang pasukin. Sila ang naghahanda ng mga pagkaing hindi naman kayang kainin.

Nakakagago ang mundong ito.

Tumigil na ang FX. Nasa harap na ako ng village namin. Huli akong bumaba dahil nasa pinakadulong kaliwa nga ako at kung FX loyalist ka ay malalaman mong laging nakasarado ang kaliwang pinto ng sasakyan. Ayaw ko talaga sa gitna. Ayaw ko maipit. Ayaw ko huli bumaba. Pero may rason bakit ako nakaupo d'on. 'Yun ay para makita ko ang mga konstruksyon worker na nagsisipilyo - na nagbigay-inspirasyon at idea sa akin para isulat ang entry na ito.

Akalain mo nga naman.

2006-09-05T00:20:00.000+08:00

Ito ang workplace ng lola mo. Nakikita mo ba 'yang mga papel na nasa ilalim ng keyboard? 'Yan ang mga dahilan kung bakit nag-umpisang mabuhay ang blag na ito. Sa mga simpleng pasulat-sulat noon sa kung anu-anong scratch paper, akalain mo nga namang nasa blog na ang mga drama ko. Mas masaya talaga magsulat sa tradisyunal na paraan - bolpen at papel. Kapag kasi tinamaan ng inspirasyon at malupet na ideya, kailangan itigil ang anumang ginagawa at isulat ito kaagad-agad. Hindi naman p'wedeng maghanap pa akong kompyuter at doon itayp. Ganito para sa akin ang pagsusulat. Hindi napipilit. Kusang nagagawa. Ika nga ng isa sa mga paborito kong kowt - "Writing is easy. All you do is stare at a blank sheet of paper until drops of blood form on your forehead."

At kita mo rin ba 'yang makapal na halatang xinerox lang na notes? 'Yan ang kailangan ko pang piliting aralin at i-absorb dahil midterm exams ko ngayong linggong ito. Pero magsusulat pa rin ako sa papel gamit ang bolpen dahil hindi dapat pinaglalagpas ang anumang ideya. Minsan na lang ito dumarating sa akin ngayon. Ayos lang basta hindi basura ang nagagawa ko. Basura. Basura. Hmm. Mailapat na nga sa papel ang ideya.

May Iba Ka Kayang Ginagawa Kung Hindi Mo 'To Ginagawa Ngayon?

2006-08-29T19:08:00.000+08:00

Anong ginagawa mo ngayon sa harap ng PC mo? Malamang nakaupo. Malamang nagbabasa. Bakit ka nandiyan ngayon? Wala ka bang magawa? At bakit itong blog ko ngayon ang binabasa mo? "Wala lang, paki mo ba?"

Naniniwala ka bang kung hindi mo siguro binabasa itong blog ko ngayon ay maaaring maiba ang takbo ng mga pangyayari sa buhay mo? Kinukuha ko ang ilan sa suplay ng enerhiya at panahon mo. Enerhiya at oras na maaari mo namang ilaan sa ibang mga bagay. Ibang mga bagay na siyang makapagpapabago sa mga mangyayari sa 'yo. Pero hindi ibang bagay ang kasalukuyan mong ginagawa ngayon. Nagbabasa ka ng blog ko. Inuunawa ng utak mo ang bawat salitang nababasa mo rito. Maaaring mapa-isip ka o mapatunganga lang. Pero isa lang ang sigurado, nagkaroon ka ng rekasyon, ng pidbak sa mga pinagsusulat ko. Ibig sabihin lang nito, naapektuhan kita. Naiimpluwens'yahan kita kahit hindi tayo magkaharap ngayon, magkausap o maging magkakilala. Dahil nandito ka ngayon at nagbabasa. Ang mga susunod na magaganap sa 'yo ay maaari o hindi maaaring naapektuhan ng pagbabasa mo ngayon. Naniniwala ka?

Ano ngayon ang punto ko? Ang punto ko, magkakakonektado lahat ng buhay ng tao. Maihahalintulad ko ang mga buhay natin sa bawat pahina ng libro. Tayo ang mga pahina, tayo ang mga k'wento - magkakasama lahat sa iisang malaking libro. Magulong isipin pero sa tingin ko gan'on. Kahit ang ordinaryong dyanitor sa ekswela mo o ang pulubing nanlilimos araw-araw sa kalyeng dinadaanan mo ay nakakaapekto sa 'yo. Maaaring hindi ganoong kalaki, pero naapektuhan ka pa rin.

Halimbawa, nasa LRT station ka. Pinaglagpas mo ang isang LRT dahil siksikan na sa loob ng sasakyang nasa tapat mo. Lingid sa 'yong kaalaman, magkakaibigan pala halos ang nasa loob ng sasakyan na 'yun sa harap mo at nag-usap-usap lang sila na magkita-kita sa naunang istasyon bago sa 'yo. Kung hindi sana sila nagkita-kita, may tsansang nakapasok ka pa sana sa loob at hindi na-late sa unang sabdyek mo. Pero nagkita-kita sila tulad ng napag-usapan at na-late ka. Maaaring sisihin mo ang pagkakataon pero maaari ring namang may tao o mga tao sa likod nito.

Kung nagkasakit ang drayber na on-duty dapat ng LRT sa araw na sumakay ka, e 'di papalitan siya ng iba. Kung ang papalit sa kanya ay nakasinghot ng rugby at mas mabilis magmaneho, makakarating ka ng mas maaga. Kung mas maaga kang makakarating, makakakuha ka pa ng upuan na malapit sa matalino mong kaklase at makakapasa sa pagsusulit n'yo. Pero kung hindi nagkasakit 'yung drayber, maaaring mas matagal kang makarating at sa likod ka na makaupo. Bumagsak ka pa. Maaaring oo, maaaring hindi.

Isipin mo, ano kaya ang ginagawa mo kung hindi mo binabasa ang blog ko ngayon? Nanonood ng TV? Anong programa kaya? May matutunan ka naman ba?

*Nabigyang-ideya ako sa pagsulat nito dahil madalas kong tinatanong ngayon sa aking sarili, "ano kayang ginagawa ko ngayon kung nag-Journ na lang ako?" Kaso hindi ko mahanap ang kasagutan.

Unique Raw?!

2006-08-20T12:52:00.000+08:00

Dahil sa mabait naman talaga akong tao at hindi puro reklamo, okray at pagpuna ang nasa isip ko, may tatlong bagay akong nais sanang matutunan at maalala.

Unang-una, iba-iba ang mga tao. Iba-ibang katauhan, personalidad, mukha, pag-uugali, tradisyon, kaugalian, pamumuhay, katayuan, blahblahblah. At dahil sila ay iba-iba, iba-iba rin ang kanilang mga trip at mga gusto. Kumbaga, kanya-kanya tayong lahat. Walang pakialamanan ng trip.

Pangalawa, bilyun-bilyon ang mga taong nakatira sa bansang ito. Hindi pa kasama ang mga nilalang na nakatira sa Europe, North America, South America, Africa, Antartica (kung meron man) at Australia. Ibig lang nitong sabihin, may mga tao at mga tao talagang mas magaling at mas mahusay sa iyo. At siyempre, mayroon ding mga no mets na kailangang pasalamatan dahil kung wala sila, napakalungkot ng buhay na ito.

At pangatlo, dahil sa mga kaisipang naisip ko sa itaas, nabatid ko na ayos lang na patuloy akong magreklamo, mang-okray at pumuna dahil ito naman ang trip ko. Ika ko nga, walang pakialamanan ng trip. Hehehe.

Sa hindi mapaliwanag na kadahilanan, may nabasa ako sa isang webpage. Isang kowt ito na kung pagninilayan mo nang mabuti, may punto nga naman. Ang kowt na ito ay: Always remember you're unique - just like everyone else.

'Di ba nakakabagabag? Hindi? Basahin mo uli. Kung isasalin sa wikang Filipino, heto ang translation: Lagi mong tandaan na ikaw ay naiiba - tulad din ng lahat ng tao. Oo, naiiba ka nga. Sa sobrang uniqueness mo, pati ang ibang tao ay unique rin. Hehehe. E 'di paano 'yun, hindi ka na unique? XD

Kaya nga para sa 'kin, ang mga tao ay parang mga krayola. Iba-iba ang mga kulay. May malabnaw, may tama lang, may madilim. Iba-iba rin ang hugis. May natasahan, may hindi. Iba-iba rin ang laki. May small, may medium, may large, may jumbo. Iba-iba rin ang brand names. May pangmahirap, may pangsosyal. Pero kahit anong pagkakaiba nila, hindi sila binebenta sa bookstores nang tig-iisa lang 'di ba? Laging nasa loob ng kahon. Tulad ng tao. Hindi magiging makulay ang mundo kung konting krayola lang ang hawak mo. Hindi rin sapat na primary colors lang ang kulay mo. Kailangang mag-blend at mag-blend para maka-prodyus ng panibagong kulay.

Hindi lang sa krayola maihahalintulad ang tao. Isang patunay ng kanyang uniqueness, kahit ang lahat ay gan'on.

Heto Piso, Bumili Ka Ng Kausap Mo

2006-08-16T17:29:00.000+08:00

Sabi ng isa, "piso lang 'yan e." Sabi naman ng iba, "hindi maiipon ang isandaan kung walang piso." Sabi ko naman, " 'e ba't hindi na lang isandaan agad ang ipunin mo?"

Mahalaga pa ba ang piso ngayon? Sa bansang ito na naghihikahos DAW ang mga mamamayan, hindi ka ba mahihiyang mamulot ng piso kung makakita ka sa daan o kung sakali namang mahulog mo 'to? Ako, oo. Kasi piso lang. Lang.

Totoo naman e.

Naisip ko kasi, sulit ba ang itataya kong oras, lakas at pride para sa isang piso lamang? Maghihirap ba ako 'pag hindi ako nag-abala na mamulot ng maduming piso sa kalye? Malamang hindi. Pero kung isang milyong beses nang nangyari 'yun sa akin, malamang oo.

Minsan, tatanga-tanga talaga mag-abot ng sukli ang mga tricycle drivers sa aming village. Nang ibinigay na sa akin ang barya-barya kong sukli, nadulas sa aking kamay ang isang piso at hinayaan kong mahulog ito sa basang semento. Tiningnan ko lang sandali pero hindi ko pinulot. Nang mabuksan ko na ang geyt ay sumulyap ako muli sa sementong kinalalagyan ng kawawang piso at nakita kong pinulot pala ito ng mamang drayber. Hindi ko alam kung sino na ang kawawa - ang piso pa rin (dahil iniwanan ko lang), ang drayber (dahil siya ang naglakas ng loob na pulutin ang piso) o ako (dahil dine-deadma ko lang ang isang piso).

Totoo, hindi ko PA nga marahil binibigyan ng halaga ang piso; kahit na patuloy itong bumabagsak laban sa dolyar, kahit na maaari ko naman itong ipanlimos sa mga manlilimos sa kalye, kahit na ang ating pambansang bayani pa ang nakatatak sa likod; kahit na marami talaga ang naghihirap sa bansa kagaya ni mamang drayber.

Bakit ikaw, binibigyan mo ba?

Ayoko Ng Chem, Mas Lalo Na Ang Chemistry

2006-08-12T07:01:00.000+08:00

Aug. 4, 2006. On my watch: 11:28 AM. Chemistry class, 3rd seat from the leftmost row. Mood: bored at frustrated; gusto na lang maglaro sa arcade.

Hindi ko maintindihan kung ba't kailangan ko pag-aralan ang mga bagay na 'to. Sp2, carbon, hybridization, bla bla bla. Crap. Ano ngayon? Yayaman ba 'ko d'yan? Siguro nga nagiging bobo na 'ko ngayon. At weirdo pa. Biruin mo, habang karir na karir nakikinig sa lecheng leson ang mga matatalino kong kaklase, heto ako ngayon nagsusulat ng isang journal at nagrereklamo. Ang pathetic ko. Puta. Sana hindi ako bumagsak. 'Di naman ako nawawalan ng gana uli mag-aral eh, 'di lang talaga ako interesado sa hydrogen, 120 degrees, geometry at structural formula. Anakng, tatlong oras ang Chem at lalabas akong mangmang at walang natutunan. Eh dahil sa ayaw ko rin namang matuto. Ang sarap talaga isipin, ano kaya kung nasa Journ class ako? Sumasabaw na ang utak ko kahit anong pilit kong ipasok ang mga itinuturo, wala talaga. Ayoko maging scientist, kayo na lang ang mag-aral n'yan. Bwiset. Tinatamad na 'ko magsulat, maghahanap na lang ako ng ibang mapagsasayangan ng oras. Good luck sa 'kin. Mabuhay ka Chem, pahirap ka sa 'kin.

11:40 on my watch.

Kita mo naman pati Chem class karir na karir ang pagsusulat. Wala e, gan'on talaga 'pag sobrang wala ka nang magawa at sinasaksakan ka na ng mga bagay na hindi mo trip. Pampalubag-loob ko na lang siguro ang dahilan na right brained talaga ako, meaning creative ako at hindi logical/analytic thinker.

May alam naman ako sa Chem kahit papaano e. Alam ko ang pinagkaiba ng metal sa nonmetal, physical sa chemical, homogenous sa heterogenous, at ng element sa compound at mixture. Pati ang iba't ibang methods of separation alam ko rin. Marunong din akong kumuha ng LEDF at electron configuration ng isang element. At alam ko rin kung papaano mag-balance ng formula. Hindi ko na kabisado kung ano pa ang iba kong nalalaman pero wala na rin akong pakialam. Sa kadahilanang ayaw ko talaga sa Chem.

Malamang napaka-useless na kung itatanong kong NA-A-APPLY KO BA ANG CHEM SA ARAW-ARAW KONG PAMUMUHAY? Natatalos ko naman na lahat ng bagay sa mundong ito ay may koneksyon sa siyensya. Kaya ayaw ko man o hindi, lagi akong nakatatagpo ng mga compounds at mixtures, homogenous, heterogenous at colloid mixtures, at mga physical at chemical changes sa aking paligid.

Pero isip-isip ko lang, hindi praktikal pag-aralan ang Chem. Hindi naman habang-panahon ay pupuna ka ng mga kung anu-anong bagay sa paligid mo at i-ca-classify ito kung metal ba o nonmetal. Mas madaming oras pa nga ang nilalaan ko sa pagtulog, pagkain, pagligo at pag-ayos sa sarili. Ang siyam na oras sa tatlong araw bawat linggo na klase sa Chemistry ay hindi makatarungan. Mas lalong nakakagago ang tatlumpu't-anim na oras sa isang buwan na pakikipaglaban sa Chemistry. Sulit nga ba kaya ang mga oras na ilalaan ko rito? Hindi ba mas maganda kung tuturuan na lang kami ng mga tips at techniques kung paano makakuha ng trabaho? O kaya ay martial arts o kahit mga strategies para labanan ang mga snatcher o hold-upper? Mas ayos din sana kung ituturo rin sa akin ang mga paraan kung paano tumaba kagaad at kung paano gumaling sa Dance Maniax.

Hayop. Mangmang lang kasi ako sa Chem kaya ko nasasabi 'to. Malamang kung magaling ako d'yan aba puro puri na ang inaatupag ko ngayon. Ipapaliwanag ko pa kung paano nakatutulong ang Chem sa ating mga buhay. Pero kung naging magaling siguro ako sa Chem, baka hindi ako nagsusulat ngayon. :)

Pagbabalik sa Homebase

2006-08-06T21:43:00.000+08:00

Matagal-tagal na rin akong 'di namamasyal sa default mall dito sa amin. Robinson's Metroeast. Nahihiya naman ako sa kanya dahil hindi ko na siya tinatangkilik. Loyalista pa man din ako sa kanya dati. Pero dati 'yun. Kaya sorry na lang sayo Rob Metro, kabit na lang kita ngayon.

Eniwey, nanood ako ng sineng Wolf Creek sa Rob. Ayos R-18, sana makalusot uli ako. Kung 'di mo man kasi naitatanong, hindi ako gan'ong katangkaran (ibig sabihin pandak OK). Kahit nga siguro sabihin kong 16 ako 'di rin sila maniniwala. Pero ayos lang may kumpiyansa ako, nakanood na ako dati ng Da Vinci sa big screen.

Bwiset. Kahit hindi ako ang nagbayad sa ticket. Shet sayang talaga. Ang panget ng palabas. Oo, i-so-spoil ko na sa 'yo. Walang kw'enta ang palabas. Maliban na lang kung comedy na medyo boring ang hinahanap mo, eto ang para sa 'yo. Ang ganda kasi ng trailer e, may mga pa-quote-quote pa silang nalalaman mula sa mga critics kaya eto naman ako si gaga nauto kaya naisipan kong 'yun na lang ang panoorin.

Eto talaga i-so-spoil ko na.

Halos 2/3 ng pelikula ay puro dakdakan lang ng mga artistang hindi naman talaga kilala. At ang mga dakdakang 'yon ay hindi ko rin naman naintindihan dahil ambibilis nilang magsalita, mga Aussie ata sila dahil sa naturang accent. Kung may common sense ka, base sa aking inilahad ay 1/3 ng palabas ay ang "iskeri" at "suspens" part na ng pelikula.

Walang kw'enta ang palabas sa napakaraming rason.
1. Low-badget ang sine. Mapapansin ang producer, writer at director ay iisang tao lamanag. Oo. IISA LANG. Pati ang lugar ay nakakasawa. Akala ko maraming wolf dahil Wolf Creek.
2. Hindi maganda ang istorya. Walang lalim. Hindi nagamit ang aking mga brain cells.
3. Ayos lang sana kung robot 'yung killer pero pagkatapos matamaan ng baril sa may bandang tainga at tadtad na ng palo, nakatayo pa rin nang maayos at nahahabol ang mga bida. Ano 'to, Pinoy aksyon mobi?
4. Prediktable na nga ang istorya, hindi pa nakakagulat. Pramis. Kahit kasi madalas prediktable ang mga horror mobis, natatakot pa rin ako e.
5. Kulang sa gore at dugo. Oo nga, naging r-18 dahil sa biolens nito pero hindi 'yun sapat. Bitin ang mga eksena. Sabi sa 'yo puro dakdakan lang talaga at chikahan.
6. Sa aking palagay ay mas gaganda ang pelikula kung ako ang magsusulat ng script. Oo, gan'on na kapangit.
7. Ang baduy ng ending. Walang dating. Walang part 2. Panigurado. Kung mayroon man, #$^#&*$^#$*# niyo. Ano 'yan gaguhan?

Eto naman ang positive points ng pelikula.
1. Nakakatawa.
2. Nakakatawa.
3. Nakakatawa.

Manood kayo ha. Da best ito mga tsong. P'ede nang amateur mobi of da yir.

Oh well, dako naman tayo sa mga napansin ko sa mall. Hay, 'la lang. Dami pa ring mga posers na ewan sa arcade. What's with the black ba mga parekoy? Sino ba namatay kasi? Baka naman buhok n'yo lang sa kilikili ha. O eto bulaklak, kondolens ha. Hahaha, buti nga napapatawa na lang ako ngayon 'pag nakikita ko sila e. Dati kasi talagang ngitngit na ngitngit ako dahil sila ang pampasikip sa ginagalawan kong lugar. Pero isip-isip ko rin, kung wala sila wala rin siguro akong ma-ookray ngayon. Kaya ayos lang na patuloy silang mabuhay. 'Di naman maglalaslas ng pulso 'yan mga 'yan e kahit gaano pa sila ka-emo. Takot lang nila hahaha!

Mabuhay kayo! Yehey!

Si Pekto Nasa SM Sta. Mesa! Part 1

2006-08-03T21:13:00.000+08:00

Oo si Pekto. Kilala mo ba siya? Siya 'yung komedyante sa Nuts Entertainment at Sa Bahay Mo Ba 'To? (sa GMA 7). Wahahahahahaha. Astig. Si Pekto ay madalas kong nakikita sa SM Sta. Mesa, sa may Quantum Arcade ayun laging nag-da-Dance Revo. Kaya kung gusto mo makuha ang autograph niya, sabihin mo lang sa akin. Wahahahahahaha uli. Hayup ka Pekto, lufet mo! Mag-aral ka naman kahit konti.

Anyway, hindi naman talaga si Pekto ang paksa sa entry na 'to pero naisip ko lang na makukuha agad ang atensyon mo 'pag 'yun ang ginawa kong title. Tama ba naman ako? Hehehe. 'Di nga, pramis. Nakikita ko talaga si Pekto dun laging karir sumayaw.

Anyway uli, madalas kasi kaming magtungo ng aking mga repapips sa Quantum arcade sa SM Centerpoint. Na-adik na kami sa Dance Maniax, 'yung kamay at paa at bewang at ulo (whatevah!) ang ginagamit pero ako, kamay pa lang dahil hindi pa naman ako ganoong ka-expert tulad ng mga katoto ni Pekto. Tuwing pumupunta kami d'on, madalas naming nakikita ang mga tambay at adik ng Quantum. Lagi silang nag-da-Dance Revo, at paminsan-minsan ay Dance Maniax (kung saan sa puntong 'yon ay no mets na no mets na kami dahil ang gagaling nilang lahat!). Oo pramis, ang huhusay talaga nila! Mga talentadong bata! Hataw talaga sa galaw ng katawan at bilis ng apakan. Hanggang tingin na lang talaga ang kaya mong gawin dahil mahihiya kang umapak sa dance floor kung ikaw ay isang kawawang baguhan lamang. Kaya nga Dance Maniax na lang ang sinubukan namin dahil hindi naman 'yun ang isport nila.

Napaka-dedicated talaga ng mga taong ito. Mula opening pala ng mall (10 am), nandoon na kaagad ang ilan sa kanila, nag-wa-warmup na para sa yet another round of Dance Revo Fever. Hanggang gabi 'yon, solid. Nand'on pa rin sila at mas dumadami pa! Mukhang may fraternity na rin ata ang mga arcade freaks. Minsan naiiisip ko, nag-aaral kaya sila? Ano kaya ang kurso nila? Magkano ba ang tuition nila? E ang allowance kaya nila araw-araw? Sa'n kaya ito napupunta? Ano kaya ang gender nila? Birthday? Age? Hehehe. E kasi naman e, sa araw-araw atang ginawa ng Diyos, nand'on lang talaga sila. Parang d'on na umiikot ang kanilang mga napakaproduktibong buhay.

Ang kanilang lakas at talento ay ibinubuhos nila sa pag-praktis ng sayaw at pagpapahusay ng reflexes. Ang galing. Kayang-kaya nilang sayawin ang mga tugtugin kahit pa nakapikit o kumakamot ng kilikili. Oo, pramis. Idol ko sila. Sila ay dapat lang na kuhaning mga modelo ng Quantum Arcade. Papatok 'yun tiyak ako. May naisip pa nga akong slogan na maaaring isali sa magiging poster nila - A Bright Future Lies Ahead, So Enjoy And Play The Game.

Pero kung tutuusin, ano nga naman ba ang pakialam ko sa kanila? Hindi dapat ako nakikialam sa mga trip ng mga tao dahil buhay naman nila 'yon. Hindi naman ako ang gagaling sa Dance Revo, kun'di sila naman e. Lalong hindi rin naman nanay ko ang masasayangan ng pera dahil ginagastos ko lang lahat sa arcade. At siyempre, hindi naman brain cells ko ang mawawala dahil hindi naman talaga ako adik. Pero gan'on talaga e, napupuna ko ang mga ganyang bagay. Kung nais nilang hindi sila mapuna o makutya ng ibang tao dahil sa kanilang bisyo, e 'di sana mag-arcade na lang sila nang patago o palihim para walang nakakapansin sa kanila. 'Pag pasok mo pa nga lang sa entrance ng Quantum, sasambulat na sa 'yo ang mga nagagandahan at nagpopogian nilang mga pagmumukha. Idol talaga. Mabuhay kayo! Kayo ang natitirang pag-asa ng ating bayan.

Si Mysterious Manong

2006-07-29T09:02:00.000+08:00

Hindi ko trip sumakay sa gitnang upuan sa FX. Sa payat kong ito, naiipit talaga ako. Ayos lang sa likod, mas maluwag ang espasyo at do'n din ako sumasakay 'pag may kasabay ako. Pero da best talaga sa harapan. Mas gusto ko sa tabi na lang ako ni mamang drayber. Parang tingin ko mas ligtas ako do'n kahit alam kong maaaring tumama ang ulo ko sa windshield o kaya ay baka tsansingan ako ni manong habang traffic o posible rin namang ang makatabi ko pala ay snatcher na kasabwat ni manong. Ewan ko, basta gusto ko d'on okey.

Ang isang frustration ko lang sa pagsakay sa FX ay kapag nasa likuran ako at nagbayad ako ng bente. Madalas, hindi agad sinusuklian ni manong ang pera ko dahil siguro bente lang at ako'y BATA lang. Akala niya siguro makakalagpas siya sa 'kin. Kahit limang piso ay hindi ko patatawarin. "Hoy manong gago ka, wala namang garapalan, sukli ko ibigay mo na," isip-isip ko lang naman pero sa katunayan ang sinabi ko talaga ay ang walang kamatayang "YUNG SUKLI HO NG BENTE!"

Kahapon lang nung pauwi na ako at as usual nakasakay na naman ako sa FX. Hindi talaga ako nagdi-dyip, gusto ko diretso na agad sa gate ng village namin. Kumbaga, nagbabayad ako ng anim na piso para lang hindi na magjay-walk at tumawid sa hindi pedestrian lane. E 'di ayon nasa tabi ako ni manong. Mabilis napuno ang sasakyan, gabi na e. Nakakatuwa dahil halos lahat ng pasahero ay bente ang binayad. Bente rin sana ang akin pero hindi ko muna binayad dahil isip-isip ko baka walang barya 'tong kumag na 'to at hindi nanaman ibalik ang limang piso ko. Naghintay ako na may magbayad ng barya pero wala talaga, puro bente sila. Lucky number of the day iyon. Nasa tabi lang naman ako ni manong kaya binayad ko na nga 'yung bente ko, kung sakaling magkaroon ng problema sasakalin ko na lang siya hanggang mamatay hehehe.

Dahil nga sa puro benta ang binayad at may isa pang isandaan, nahihiwagaan talaga ako kung paano n'ya susuklian ang mga 'yon. Susuklian nga ba kaya n'ya? Bigla na lang akong na-shocked nang inabutan n'ya ako ng limang piso. Whoa, sa'n galing 'yun? 'Di ko nakita ah. 'Yun pala may sarili siyang "coin container" sa harap ng manibela n'ya. Inabutan n'ya rin ang babaeng katabi ko. Kami lang sa harapan ang binigyan n'ya ng sukli. Sabi na nga ba, may gusto sa 'kin si manong hehehe. Dahil sa may common sense naman ako kahit papaano, naisip ko na siguro 'pag traffic at nakahinto ang sasakyan, dun na lang niya ibibigay ang sukli ng mga nasa likuran. Tama nga naman ako. Ayos, da best talaga si manong.

Manong: Sukli ng isang bente.
Lalaking matandang taga-abot ng sukli: Sukli raw ng isang bente. Kanino 'yung bente?
Manong: Sukli ng isang bente.
Lalaking...: O sukli nanaman ng isang bente, sino may bente?
Manong: Sukli ng isang bente.
Lalaking...: Bente nanaman. Sino pa may bente? Sa 'yo ba 'to?

Natatawa na ako sa puntong 'yon. Nakita ko sa salamin (ewan ko ano tawag do'n basta 'yung salamin sa gitna) na may lalaki rin sa gitnang upuan na natatawa rin kaya hindi ko na pinigilan ang sarili ko at tumawa na hahaha. Hanggang sa ang lahat ay tumawa na rin, pati si manong na katabi ko ngumiti na rin. Waw, ayos ang ngiti ni manong, pang-award ang lolo moh!

Ayos talaga, nagustuhan ko si manong (WAH HINDI CRAS HA). Matalino si manong ayon sa aking definisyon. Ewan ko rin bakit, pero nararamdaman ko lang na marami rin siyang naiisip at namumuni-muni gaya ko. Ay ewan basta nahihiwagaan ako kay manong.

Badtrip nga lang talaga dahil biglang lumakas ang ulan. 'Di pa naman din ako nagdadala ng payong at asa lang ako lagi sa mga kasabay ko umuwi. Iniisip ko na nga kung anong teknik ang gagawin ko ngayon para hindi gaanong mabasa, kahit konti lang. Dalawa pa man din ang dala kong bag no'n, sana ay makatakbo ako nang maayos. 'Pag dating naman sa tapat ng gate, umapila si lalaking... at sinabing "Bossing baka p'edeng ipasok mo konti." (HAHAHA ano naisip mo ha) Sabi naman ni manong, "sige ihahatid ko na kayo hanggang tricycle." Waw, galante talaga ni manong. Ayos. Favorite FX driver ko na siya. Sayang 'di ko natanong kung ano NASL nya hahahahaha.

Thoughts of a Nakatunganga

2006-07-16T22:26:00.000+08:00

Andami ko talaga naiisip sa isang iglap lang. Ewan ko ba kung senyales ba 'yun na napakatalino ko talaga (haha biro lang) o ano pero talagang hindi na ma-absorb ng brain cells ko ang lahat ng mga naiisip kong ka-weird-uhan. Grabe. Pramis. Ang hirap magkaroon ng ganitong isipan. 'Yung andaming tinatanong at hindi naman makuha ang kasagutan.

Kanina nga lang e, pagkatingin ko sa aking pulso (dahil hindi ko alam ang tamang tagalog ng wrist), aba nakita kong may suot-suot pala akong relo sa loob ng mall. Relo. Oo, relo! Totoo ba ito? Ako na hindi mahilig magsuot ng relo ay may relo. At sa loob pa ng mall! Hindi sa ekswelahan kung saan required ang lahat ng nursing students na may suot-suot na relo. Andami kong naisip at napagtanto sa oras din na 'yon.

Madami-dami rin pala ang nagbago sa akin simula nang pumasok ako ng kolehiyo.
1. Siyempre, nasanay na akong magsuot ng relo kahit saan, kahit kelan (p'wera lang 'pag maliligo).
2. Maaga na ako nagigising ngayon kahit walang alarm clock. Biruin mo dati-rati sa ekwelahan ko sa hayskul 7:10 ang pasok pero 6:30 ako nagsisimulang bumangon at maligo pero ngayon 4:00. Shet, imaginin mo 'yun 4:00 AM na talaga at 7:30 lang pasok ko n'on.
3. Nag-aaral na ako ngayon bago ang isang announced na pagsusulit. Nakng... Biruin mo 'yun nag-aaral na talaga ako?! Siguro ang kewl lang kasi tingnan para sa akin 'pag naka-nursing uniform ka tapos may hawak-hawak kang photocopied material na binabasa sa loob ng FX o LRT. Parang henyo 'di ba. Parang ang tali-talino ko kahit matalino naman talaga (hahaha, sensya na).
4. Expert na ako sa pagtawid sa kalsada. Nakikipag-racing na ako sa mga sasakyan na hindi ata magdadalawang-isip na sagasaan ka kung babagal-bagal ka at iniintindi mo pa ang poise mo.
5. Nagkakaroon na ako ng interes muli unti-unti sa pag-aaral. Siguro dahil bagong simula uli. Back to square one lahat. Back to zero ang scores. Malinis uli ang papel at ayaw ko na ito madumihan muli.

Pero tama na muna ang mga basurang kaisipan na 'yan dahil mas may basura pang kaisipan akong naisip. Tang-ina. Lumalala na talaga ang kondisyon ng ating bansa. Hindi 'to tungkol sa shet na economy na 'yan o mga pirated vcd at dvd kundi ang mga kapwa ko third-world na mga mamamayan mismo. Hay nako. Ngayon lang kasi uli ako nakadaan sa mga cafes sa loob ng mall. 'Yung mga open at madalas tambayan ng mga kapwa ko ring third-world teens at tweenteens ngayon. Ito 'yung "yosi zone" sa loob ng mall at dito kadalasan nagtitipun-tipon ang mga social climbers at trying hards (although siguro mayayaman naman talaga ang iba sa kanila judging by their looks and gadgets) para magpasikatan at magpatalbugan. Pagdating ni isa, darating si kupal na waiter at bibigyan ng empty disposable coffee cup para magsilbing ashtray ni isa. Si isa naman ay swabeng kukuha ng kaha ng yosi sa bulsa o bag at swabeng sisindihan ng lighter. Pagkatapos ay swabe niya itong hihithitin at swabe ring ilalabas ang usok. Patuloy ang cycle hanggang maging kontento na si isa sa kanyang swabeng paporma at kanyang naramdaman na tumaas nanaman muli ang social points. Swabbeeeehhhhh!

Hindi naman masama 'yun e. Actually, ano nga bang masama dun? Pakialam ko ba sa trip nila. Pero kung ako siguro ang magyoyosi sa lugar na 'yun, ba't ko pa kelangan magpa-cool o ano e samantalang cool na ako? (hahaha senya na uli) Pero sa totoo lang inggit ako no'n sa kanila kahit papano. Tinititigan ko na nga lang sila para kunwari nakakahithit na rin ako ng sigarilyo. Hahaha, adik na nga ba talaga ako. Kasama ko kasi si health-conscious dad noong sandaling 'yon.

O ngayon, bakit lumalala na ang ating bansa? Hindi mo pa ba nakuha? 'Tong mga walang kwentang social climbers na 'to ang dahilan kung bakit napaka-pathetic talaga ng society natin today. Like they're so swabe naman ano? Does someone really cares ba to their swabeng hithit and chuvaness? That's so pa-sosy naman, why don't you stick a ballpen na lang kaya so there won't be any usok anymore? No pakialaman ng trip but you bleed my magagandang mata kase e! Can't you just disappear na lang para I won't get irritated anymore?!

Oh well anyway, last kaisipan na 'to. Wala lang. Siguro hindi ko pa nasasabi pero pagkatapos ng mahabang panahon, mga limang taon lang naman, ngayon ko lang uli nakita at nakasama ang tatay ko. Oo, pramis. Hindi healthy ang family life ko. Magkagalit kasi talaga ang mga magulang ko. Ngayon lang din uli kami nagkaroon ng komunikasyon sa isa't isa. Nasanay na ako na isa lang ang magulang. Na walang tatay. Na immuned na 'pag nakaririnig ako ng mga korning family cheesiness sa mga kaibigan ko. Iniisip ko na "ano naman" kung wala akong tatay. Akala ko walang epekto 'yun sa 'kin. Pero kanina nung nag-bonding-time kami. Napakalaki pala ng kamalian sa akala ko na 'yun. O basta hindi ko na pa patatagalin ang kakornihan dahil alam naman nating lahat ng ayaw ko talaga sa mga korning bagay tulad nito pero natanto ko lang na mas naka-encourage pala 'pag alam mong may isa ka pang magulang na sumusuporta sa 'yo. Hay nako, basta ayaw ko na i-explain. Ang masasabi ko lang mahalin n'yo mga magulang n'yo kahit akala niyo mga sugo sila ni Satanas para pahirapan ang mahirap na nga na buhay n'yo. Sa kanila rin naman ang tuloy mo 'pag may katarantaduhan kang nagawa e.

Sa totoo lang, 1/10 palang siguro 'to ng mga nasabi ko sa lahat-lahat ng mga kagaguhang naiisip ko bawat araw. Mga weirdo nga naman, oo.

May Dahilan Ang Lahat Ng Bagay

2006-07-03T20:10:00.000+08:00

Napaka-cliche. Pero totoo. Kung ganyan ang mentalidad ng lahat ng tao, sobrang ganda na siguro ng ating mundo.

Nabalitaan mo ba 'yung nasiraang LRT noong isang linggo? 'Yung may naglagay ata ng lata dun sa railtracks kaya nag-short-circuit 'yung tren. Nakasakay ako dun nung nangyari 'yun. Galing Santolan 'yung biyahe at nung papunta pa lang ng Katipunan, nakarinig na kami ng mga pagsabog. Nung una, deadma lang. Nung pangalawa, nakikiramdam na ang karamihan, 'yung iba parang ninenerbyos na (o ha ate koya sabi ko na nga ba sa inyo 'wag masyado uminom ng kape e). Nung pangatlong beses na, nagulat ako. Hindi dahil sa pagsabog pero dahil sa nagtakbuhan na lahat ng tao papunta sa harapan. Ewan ko bakit, siguro human instinct o stimuli 'ata tawag d'un, basta nakitakbo na rin ako kasama nila. Buti at may kasama akong kaibigan no'n kundi nakakapraning talaga. D'yahe nga e kasi habang nagtatakbuhan may nakatabig pa ng bibig ko, ayun ang pangit tuloy ng pakiramdam, parang namamanhid 'yung labi ko na ewan. Nung nakapila na kaming lahat sa loob, sabi ko "ba't nga ba nagtatakbuhan 'tong mga 'to?" Sa totoo lang, kaya lang naman ako nakitakbo rin ay kasi akala ko baka mahihiwalay na 'yung tren pa-dahan-dahan (na-iiimagine mo?) kaya sa unahan pumupunta 'yung mga tao. 'Yun pala nerbyoso lang talaga sila.

Flashback konti. Nung oras na nagtatakbuhan na ang lahat, hawak-hawak ko ang cellphone ko n'un. 6680. Sinabi ko ang unit para manghinayang ka mamaya-maya 'pag pinagpatuloy mo ang pagbabasa nito. 'Yung uniporme ko kasi may dalawang malalaking pockets sa harapan. Nilagay ko siya sa right pocket ko at hinawakan talaga nang mabuti kasi siyempre siksikan at halos lahat nag-papanic. May oportunidad para may masamang espiritu na kumuha. 'Pag baba namin sa Katipunan, abang na naman kami ng dyip papuntang eskwela. Andami rin naming kasabay na na-stranded din. 'Pag may dyip na walang laman, paunahan talaga makasakay. Hay dyahe, naka-nursing uniform ako. 'Pag taas ko sa dyip talagang hawak na hawak pa rin ako sa cellphone ko dahil may pakiramdam ako baka mahulog sa dami nga ng tao.

Yessss. Nakarating na ng eskwela. Safe ang cellphone ko. Lagay na sa bag.

Nung pauwi na kami, nagpasama si prend sa bookstore na malapit lang sa school entrance. Ang ganda ng bookstore, walang sinabi National (hehe jk lang siyempre idol). Disente naman 'yung loob kaya dun na lang ako nag-text. Eto naman ako si gaga, lagay ko lang cellphone ko sa right pocket ko uli kasi nasanay na. Ayan chika-chika kay prend habang nakapila. Maya-maya, sabi niya, "tama ba 'tong pinilahan natin?" "Para ngang hindi eh! Tingnan mo wala silang dalang libro, ikaw lang meron! D'un ata sa kabila e!" E 'di ayun lipat kami sa kabila tapos ako naman si gaga kinapa uli 'yung right pocket ko. Aba ano ito! Wala na akong makapa. Huwat the? Cellphone ko wala na. Hindi ako umiyak. Tinanggap ko na lang ang aking katangahan.

Wala lang. To think na ingat na ingat ako kanina tapos pauwi na nga lang nadali pa. Tingnan mo nga naman ang pagkakataon. Pero napaisip din ako. Ano kaya kung may kapalit 'yun? Ano kaya kung ang kapalit pala no'n ay ang kaligatasan naman ng napakadaming taong nakasakay sa LRT kanina? Ano kaya kung 'yun din ang kapalit ng kaligtasan ng aso kong nasagasaan ng kotse pero 'di napuruhan? Ano kaya kung kapalit naman no'n ay mas higit na kasiyahan sa akin? Paano kung priceless naman pala ang kabayaran no'n? Ayos. 'Yun na lang ang iisipin ko para pamapalubag-loob. Malay mo.

May maganda namang kinalabasan e. 8310 na ang cellphone ko ngayon pero sobrang ingat na ingat na ako dahil sayang 'yung sim card. Maniwala ka man o hindi pero nung nawala 'yung cellphone ko, tinext ko pa 'yung number ko sabi ko "kung sino ka man ibalik mo naman kahit 'yung sim card lang please." Hahaha! Ang gago e noh! Malamang hindi niya gagawin 'yun. Well, malay mo rin ba. Nilagyan ko na rin ng strap para lagi nang nakabitin sa leeg ko. Kung meron ka mang makitang biglang humugot ng cellphone niya mula sa kailaliman ng damit niya, haha ako 'yun no.

Hindi Ba Kayo Kontento Sa Simple?

2006-07-02T17:44:00.000+08:00

Ba't masyado n'yo (magkabukol na ang matamaan) ginagawang komplikado ang mundong ito? Nakakayamot 'yung alam mo 'yun, maliit na bagay lang pinapalaki pa. P'ede namang hindi gan'on, ginagawang gan'on. Mas masaya siguro ang buhay niyo kung simple lang 'di ba? Kahit kapos man kayo sa pera, sa talento, sa looks, sa lakas ng loob o ano pa man 'yang kakapusan n'yo, at least 'di ba namumuhay kang masaya.

Nakakatawa kasi ako mababaw ang kaligayahan ko. Oo pramis. Sobrang natutuwa ako kahit sa mga maliliit na bagay lang para sa ibang tao. 'Yung tipong tatawag lang si mama tapos magpapa-take-out ako sa kanya ng pasalubong o kaya nakaupo na 'ko sa loob ng klasrum at biglang sasabihin ng kung sino na wala pala 'yung prof namin. Kahit dun lang sobrang gaan na ng pakiramdam ko. Parang p'ede na ko'ng mamatay. Hehe, joke lang. Exaggerated pero para lang ipaabot sa 'yo, aking mahal na mambabasa, na talaga nasisiyahan ako sa gan'un lang.

Bigla ring lumulundag ang puso ko (yak ang korni naman pero 'yun talaga 'yung feeling) 'pag umuulan, lalo na 'pag malakas. Ayos lang kahit walang payong, masarap naman magpabasa e. In short, hindi mahirap maging masaya. Ewan ko, siguro depende 'yun sa pag-iisip ng tao pero bahala sila, basta ako masaya. Ano bang pakialam ko kung hindi hi-tech ang cellphone ko. Kawalan ko rin ba kung hindi ako marunong mag-drive ng kotse. Ok lang din sa 'kin kahit hindi puro uno ang grades ko. Basta masaya ako. Tuldok.

Pihikan daw ako sa pagkain (kasi iniisa-isa kong kunin 'yung mga sahog sa ulam) pero siguro hindi ko lang talaga gusto ng mga komplikadong lutuin. Bakit ang hilig-hilig n'yo sa mga sushi, teriyaki, Korean/Japanese foods, pati 'yung mga pagkaing sobrang dami ng layer tapos kung anu-ano pang sahog ang meron e samantalang andadaming pagkain d'yan na sobrang simple pero sobra-sobra rin ang sarap? Hindi niyo ba alam na masarap ang kamatis at asin na ulam? Masarap din ang pritong isda at kamatis tapos may kasama pang toyo at kalamansi. Mang Tomas at kanin nga lang solb na solb na ako. Pati mga tsokoleyts ang hihilig n'yo dun e wala namang pinagkaiba 'yan sa sarap ng Choco Knots tapos i-dip sa cream. Kita n'yo, pinahihirapan n'yo sarili n'yo. Pramis hindi ko tayp ang mga mahahaling resto, palibhasa siguro anak mahirap ako pero mas masarap naman talaga ang Jollibee, McDo, KFC, Kenny, at iba pang fastfood chains kesa sa Tokyo Tokyo, Cinnamon House, at iba pang kakornihang kainan d'yan.

Hindi ko naman sinasabing 'wag n'yo lagyan ng thrill ang buhay n'yo pero 'wag naman OA. Tulad na lang nung mga kaklase kong maarte sa klase, sobrang OA tumawa. Buti sana kung nakakatawa talaga e hindi naman. Nakakatawa nga pero ako na taong mababaw ang kaligayahan hindi rin natatawa. Hay, may sense pa ba 'tong sinasabi ko. Gusto ko ng simple pero parang sinasabi kong 'wag masyadong simple. Siguro dapat nasa lugar din. Pinapatunayan ko lang din siguro na p'ede naman maging maligaya kahit na simple lang ang lahat. Nag-away kayo ng boyfriend mo, okay fine, sige malungkot ka pero 'wag naman 'yung sa punto na hindi ka na kumain, hindi ka na mag-aral, o mas masahol pa, maglaslas ka ng pulso mo. I mean duh, ang babaw naman no'n 'di ba? Daming hotties kaya sa mundong ito, hehe.

Umiyak ka kung malungkot ka, tumawa ka kung masaya ka. Gan'ong kasimple 'di ba? Pero 'wag mo pahirapan sarili mo kung hindi naman kelangan. Ay, ano nga naman ba pakialam ko sa 'yo? Hehehe.

Friendster, Huwat Pt. 2

2006-06-27T22:26:00.000+08:00

Pasintabi lang uli sa mga matitinong gumagamit ng Friendster, kung alam mo namang nasa tama kang panig, aba 'wag ka maghimutok 'pag nabasa mo ito. As if naman may magbabasa nito hehehehehehehe.

Nakakabagabag lang kasi tuwing pupunta ako ng kompyuter shop ngayon, ang dami pa ring nakaupo dun na Friendster lang naman ang inaatupag. Ako naman isip-isip ko, "huwat the fuck are you doing?!" Para kasing alam mo 'yun, hindi siya productive gawin. Hindi tumataas ang IQ points mo dun at lalong hindi rin nadadagdagan ang muscles mo or nababawasan ang fats sa katawan.

Ewan ko kung matutuwa ako o maiinis 'pag 'yung nakikita kong nag-fifriendster e talagang pati 'yung layout at css html ng kanilang friendster page e mabusisi pa at ang daming eche bureche. Hay, parang mga immature na bata.

Ang tanong ng bayan ngayon, "nababawasan ba ang pagkatao mo 'pag wala kang Friendster?"

Depende sa tao 'yung sagot. May mga tao kasing makitid ang pag-iisip at meron din namang open-minded. Kanya-kanya lang. Siyempre kung ako tatanungin, ang sagot ko hindi. Malamang eh Friendster's just a piece of shit on the internet.

Asenso na nga rin pala ang Friendster kasi may blogs na. Oo, kaso siyempre ganun din, korni rin. Expected na na 'pag sa Friendster ka gumawa ng blog, puro sa pathetic layf mo lang ang nakasulat d'on.

Napaka-predictable na rin ng mga Friendster pages kasi halos lahat ng mga ito ay may mga common ingredients. Kahit nga ako na hindi user ay alam na kung anu-ano ang mga must-haves sa isang Friendster page. For your heavenly sake, I will enumerate the top 5 essential must-haves for you.
(in no particular order)
1.) pamatay na background with falling ka-ek-ek-ans and chuvaness na kung tutuusin ay p'ede namang 'yung simple lang para mabilis magload
2.) glittergraphics na kung tutuusin p'ede mo naman itayp na lang para 'di masakit sa mata
3.) paborito mong video/s sa Youtube na kung tutuusin ay p'ede namang link na lang sa URL
4.) photo scrolls tulad ng RockYou na hindi naman talaga necessary kasi in the first place may Photos Page na e
5.) Mga html codes ng nakuha mong result sa isang pathetic quiz sa internet

Ilan lang 'yan sa mga dahilan kung bakit nakakairita ang Friendster. Duh, kung ang reason lang DAW ng iba d'yan kung ba't sila nagfi-friendster e para maging in touch sa ibang lost friends nila, e ba't kelangan may ganyan di ba?! Common sense naman konti please. :)

Tinatanong pa ba kung KORNI ang Friendster? Oo, korni.

Balik tayo uli dun sa mga mahilig magbukas ng Friendster sa cafes. Marahil naiisip ng iba d'yan, kung talagang irita ako ba't hindi ko na lang sila tingnan at pakialaman para walang problema. Hehehe, ang sagot ko naman, ba't kaya hindi na lang sila ang umalis para hindi ko problemahin? :P

What Do You Want To Be When You Grow Up?

2006-06-26T20:41:00.000+08:00

Sounds familiar ba? 'Yan ang walang kamatayang tanong na hanggang hayskul yata ay tinatanong pa rin ng mga taong walang magawa sa buhay.

Noong kamusmusan ko, ang dali-dali lang sagutin ng tanong. Magbigay ka lang ng kahit anong propesyon na interesante para sa 'yo. Hindi rin masama kung magbago ang pasya mo pagkaraaan ng limang minuto. Lalong hindi rin mahalaga kung malaki ba ang sahod ng gusto mong trabaho at kung madali bang pasukin ang posisyon na gusto mo. Ayos lang mangarap. Walang pipigil. Bata ka eh.

'Pag tanda ko, parang naging stupid na ang tanong sa 'kin. Sabi kasi sa tanong, ano ang GUSTO mo 'pag lumaki ka na. Hindi na mga propesyon ang naisip ko. Hindi na veterinarian, teacher, lawyer, psychologist o kung ano man. Gusto ko maging tao. 'Yung tao talaga. Basta 'yung tao.

Gusto ko 'pag laki ko, mamuhay ako spontaneously. 'Yung hindi ko alam ang direksyon ng buhay ko, tipong ma-heheart- attack na lang ako 'pag dumating na. Hindi ko trip ang masyadong planadong buhay. Walang thrill kasi. Ano pa ang saysay? Gusto ko rin masubukan lahat ng bagay. Kahit 'yung paghithit ng rugby at pagtulog sa ilalim ng tulay. Gusto ko maranasan lahat ng bagay, gusto ko maramdaman lahat ng p'ede maramdaman. O kung parang imposible man, sana ay magawa ko ang karamihan ng mga bagay na hindi nagagawa ng karamihan ng mga tao. Gusto ko maging iba.

Ayun.

Gusto ko maging iba. 'Yun ang gusto ko 'pag laki ko. 'Yung tipong ako 'yung unang tao na makatuklas ng gamot sa cancer o kaya maging Guiness record holder ng writer na nakaubos ng isandaang kaha ng yosi bago matapos ang isang bestseller na nobela. O kahit hindi ganun basta 'yung iba. Ayaw ko maging ordinaryong employee lang sa isang ordinaryong kompanya na ordinaryo lang din ang sweldo, ordinaryo ang boss, ordinaryo ang mga officemates, ordinaryo ang environment, ordinaryo ang lifestyle. Hindi importante ang propesyon. P'ede mo naman magawa lahat ng bagay regardless kung ano man ang trabaho mo e.

Gusto ko pa rin maging ako 'pag tumanda na ako at kulubot na ang balat ko.

Mag-aral? Ano ito?

2006-06-24T11:57:00.000+08:00

Nasabi ko na ba? Nawalan na talaga ako ng gana ipagpatuloy ang pag-aaral ko noong 4th year HS ako. Dumating sa punto na sinabi ko kay inay na "ma, ayoko na talaga mag-aral." Dumating na rin sa punto na sinabi naman niya sa 'kin, "tapusin mo muna kahit hayskul mo. Saka ka na magdesisyon kung ayaw mo na mag-Kolehiyo."

Bakit ako tinamad mag-aral? Mahirap bang sagutin 'yun? Kasi nga tinamad ako. Ano ba ibig sabihin ng tamad? Ayaw na gawin 'di ba?

Hindi ko makita ang point ng pag-aaral. Bakit kelangan ko mag-aral? Para sa'n? Para ano? Pinahihirapan ko lang sarili ko. P'ede namang hindi. Pera? Mamamatay din ako. Trabaho? Mamamatay din ako. Karunungan? Sa paaralan lang ba meron n'yan? 'Yan ang naging paliwanag ko dati.

Pero siguro hindi naman 'yan lang talaga. Tinamad lang siguro ako dahil sa hayskul ko, na-boboring-an ako sa karamihan ng mga tao. Ang kokorni ng mga hilig nila, ng mga paniniwala nila, ng mga iniisip nila. Kahit nga siguro ang mga kaibigan ko ay hindi ko ganoong ka-wavelength, mangilan-ngilan lang. Marahil hindi rin siguro ako makahanap ng taong katulad ko. 'Yung weirdo mag-isip at hindi pang-ordinaryo ang pag-uugali. Minsan kasi, nakakasuka rin ang maki-blend in na lang sa majority para matanggap ka.

Kaya ako tinamad mag-aral.

'Pag ka graduate ko, "sa wakas, matatakasan ko na ang childish playground na ito." No more hypocrisy. No more pretentions. No more silly talks. No more stupid conversations. No more morons.

Sa tingin mo, nag-aaral pa kaya ako ngayon?

Oo naman. Kumuha ako ng kursong Nursing dahil ito na ang oras para nanay ko naman ang mapasaya ko. Isip-isip ko, "why not give College a try?" Sa mundong ito hindi na siguro boring dahil nand'yan na lahat ng tao from all walks of life. Siguro naman e may katulad na ako rito ano? Sa kolehiyo rin, wala nang makukulit na titser na pinipilit kang magpasa ng kung anu-anong kagaguhan. Pumalpak lang talaga ang hayskul sa 'kin, eto bago uli. Iba na. Ma-try nga.

Tama nga naman ako. So far minamahal ko na ngayon ang kolehiyo. Malaya at totoo ang karamihan ng mga tao. Hindi mga immature brats, gullible kids at irritating morons. Sa mga nasusuka na mag-aral d'yan sa hayskul, baka pareho lang tayo ng naramdaman. Hayaan mo na, go with the flow muna. 'Pag graduate mo, saka mo na iisipin kung saang body of water ka pupunta.

Father's Day, Conyo Suckers, English Whores

2006-06-19T22:12:00.000+08:00

Well, in case you don't know and it's understandable if you do, it's Father's Day yesterday. Big deal. Haha. You don't need a special day blahblah to pay tribute to someone. By the way, June's a NO SMOKING month. What the fuck? If you seriously think I'll be posting a Father's Day crap or special here like most bloggers did in their blogs, you're sooo wrong.

Hindi ko talaga hilig ang mga true blue conyo kids. Mahilig ako mag-conyo-talk bilang isang uri ng sarcasm pero hinding-hindi ko 'yun ginagawang bisyo. Tulad nga ng nabanggit ko sa dati kong entry, ba't ka nag-iinarte e hamak na third-world citizen ka lang? Oo, third-world. Ito ang masakit na katotohanan. Dala mo ang citizenship ng pagka-Pilipino kaya kahit sabihin mong kaya mong bumili ng laptop, cellphone, kotse, the likes, hindi mawawala ang FACT na third-world ka parin. THIRD-WORLD. Gets mo ba? Third-world LANG. Lang dahil may first-world at second-world. Lang dahil kulelat. Lang talaga.

'Pag nag-English ka kasi at sa tingin mo nagawa mo ng tama, feeling mo ang galing-galing mo na. Feel mo superior ka sa nakararaming tao na hindi bihasa mag-English. Feel mo katulad ka na ng mga Amerikanong cool ayon sa 'yo. Feel mo sa wakas may talent ka na. Kaya nga pang-third-world na lang talaga tayo. Kadalasan mas gusto nating sumunod sa innovation, hindi MAGPASIMULA ng innovation. Bakit ang Ingles ginawang international language, ba't ang Filipino hindi p'ede?

Impressive ang taong fluent magsalita sa Ingles lalo na kung hindi ka pa nakakapuntang Amerika pero may accent ka na. PERO mas impressive ang taong hindi nahihiyang magsalita sa malalim na Tagalog dahil sa aking OPINYON, mas madaming taong magaling magsalita ng Ingles kesa ang bihasa sa sariling wika. At kung hindi mo pa pansin, isa nang universal fact ang anything RARE is more impressive. Madaming mayaman sa mundo, pero ang mayamang down-to-earth, hindi.

Siguro nga nagyayabang ako kung sasabihin ko ito. May mga pagkakataon na may gusto akong sabihin pero nakatranslate na kaagad ang pangungusap sa Ingles. 'Yun 'yung mga pagkakataon na feeling ko ay necessary na para mag-Ingles. Kaya nga may mga wika, para epektibo ang komunikasyon. Ewan ko 'ba. Ang AP class (hayskul) wikang Filipino talaga ang medium niyan pero dati nung may tinanong si mahal kong titser, 'di ko mapigilang mag-Ingles. Napatanga tuloy sila, nagitla siguro dahil baka nasapian na ako ng kung anong entity.

Oo nga pala, hindi rin totoo na 'pag ang tao ay galit o inis sa isang bagay, hindi raw siya magaling sa bagay na 'yun. Siguro madalas ganun pero hindi lahat ng oras. Favorite subject ko ang English. Mahilig ako sa literature. Gusto ko ang ideya ng pagsusulat ng mga komposisyon, essays, short stories at poems. Gusto ko rin ang mga speech, debates, at oral recitations. Mahal ko ang sining ng pagsusulat. 'Yun nga lang hindi ito rason para magtatatalak ako sa Ingles sa gitna ng lansangan at awayin ang kahit sinuman sa wikang banyaga.

Hindi mo kailangang magshow-off at magpa-impress lalo na sa mga estranghero dahil tulad nga ng sinasabi ko lagi, no one gives a shit naman. Siguro nga kahit sandali makukuha mo ang atensyon at papuri nila pero kinabukasan pagkatapos maligo, kumain, umihi o kung ano pa man ng mga taong iyon, nakakalimutan na nila 'yon.

People are getting pathetic more and more each minute, every day.

15 Minutes Of Katangahan, A Forever Moment Of Kamusmusan

2006-06-09T13:27:00.000+08:00

Matagal-tagal na rin akong masugid na kustomer ng MRT pero hindi ibig sabihin ay kabisado ko na ang pag-ooperate nito. Loyal ako lagi 'pag pumipindot sa machine. Kung sa J. Ruiz, sa J. Ruiz. Kapag sa Recto, sa Recto. Dun din ako sa nasabing destinasyon bababa 'pagkatapos. Sumasagi sa isipan ko, ano kaya kung makatulog ako at lumagpas na sa pupuntahan ko?

Nag-isip ako. 'Yung magnetic card na hawak-hawak ko, ang nipis. Hindi naman siguro p'edeng may ma-store na impormasyon sa loob ano? Mukhang pare-pareho lang naman lahat. Isang araw, nabanggit ko 'to sa kaibigan ko. Ganun din pala ang iniisip niya.

Sabi ko ngayon, ba't tayo magpapakahirap bumili ng Santolan kung p'edeng J. Ruiz naman (nasa V.Mapa kami no'n). 2 pesos lang ang diperensya pero malay ko ba kung niloloko lang tayo ng gobyerno at sinasamantala ang kaignorantehan ng mga Pinoy sa teknolohiya. Pero hindi rin, laban ng isip ko. Kung posible ngang J. Ruiz na lang ang kunin ko at papunta akong Santolan, e di sana lahat na ng tao rito ganu'n ang ginawa. Hm, pero malay ko ba uli kung hidden agenda lang 'to ng pamahalaan at ako ang unang maka-leak. Hindi pa rin. E 'di malulugi MRT n'yan. Hindi naman sila magteteyk ng risk para malugi. At isa pa madaming tao no, imposibleng walang may makaalam bago sa akin. Hindi rin! Pilit pumapasok 'yung ideya na pare-pareho lang lahat ng cards. Duh, kung sim card 'yan na may gold chip maniniwala pa ako. Hindi ata ako kayang takutin ng mukha lang ni Gloria.

"Sige na nga, mag-J. Ruiz na tayo!"

Habang naghihintay sa istasyon, nag-uusap pa rin kami. Tanong ako ng tanong kung makalalabas kaya kami kahit alam kong hindi rin niya alam. Bigla akong may naalala. "Uy!" sabi ko. "'Yung lalaking nagtitinda ng cards kanina sa baba, hindi lahat ng destinasyon meron 'di ba?" "Oo nga," sabi naman niya. "Pero iisa lang 'yung lalagyanan ng mga cards tapos basta-basta lang niya inaabot 'di ba? E 'di pare-pareho lang 'yun." "Hindi, I mean hindi lahat ng destination places binebentahan niya. E 'pede namang lahat ng istasyon. E 'di ibig sabihin baka may mga card na hindi gagana sa ibang lugar." Nakatulala uli kami. Nakita namin may rumurondang guwardiya. "Tanong kaya natin," sabi ko. "Tange, e 'di nahuli tayo." Dumating na ang tren, bahala na.

Relaxed lang kami sa loob. Patawa-tawa pa nga dahil kung anu-ano nakikita at naririnig namin. May mga gaga ba namang nagsabing ang traffic daw sa MRT. Saka lang uli bumalik ang uneasiness 'pag ka dating sa Santolan. "Pahuli kaya tayo para kung ano mangyari, konti lang makakita," suhesyon ko.

Hinayaan ko mauna 'yung kasama ko. Ayun pinasok na niya 'yung card niya. Hala, nag-eject. Nawala na ang gulo sa utak ko kaso napalitan naman ng hiya. Pero ayos lang, poised na poised pa rin. Pinalapit kami ng guwardiya at itinuro na lang sa booth. Hay, mukhang hindi ata kami ang naunang gumawa nito. "Miss, kulang ng 2 pesos." Shet. Dalawang piso. Pakiramdam ko mas masahol pa 'ko sa magnanakaw. Para tuloy ang hirap-hirap ko at dalawang piso dinaya ko pa. Narinig namin 'yung dalawa pang guwardiya sa likuran namin sabi, "hindi ata marunong." Well at least 'yun ang iniisip nila.

'Pag labas namin, tawanan agad sabay sabing "GANUN PALA 'YUN!"

Ano Raw?!!

2006-06-07T10:25:00.000+08:00

Pathetic daw ang mga taong nagsusulat sa blog. Conceited, filled with narcissm, antisocial at losers ang mga blogista (bloggers). Sila raw ang mga desperado sa atensyon ng iba at mga nag-fe-feeling na may bumabasa at interesado sa pathetic na buhay nila. Ang masasabi ko lang, wala namang generalizing mga putangina.

Sa bagay, ganun talaga ang mga blogs ngayon. Ang daming nagkalat na jologs journals at kadalasan ay galing ito sa Multiply, Livejournal, Tabulas, Xanga at siyempre ang hari ng lahat - Friendster blogs. Ops, bago mayamot basahin muna.

Wala namang masama kung magsulat ka ng sarili mong blog at ikuwento mo bawat detalye ng buhay mo. Malay ko bang gusto mo lang i-practice ang writing o creativity skills mo 'di ba? Pero shet naman at please lang, 'wag mo na ipangalandakan ang online diary kung puro sa "pathetic" life mo lang naman ang nakalagay d'yan. Keep it to yourself tol. No one gives a shit. Tandaan mo 'to - no one gives a shit.

Ang pathetic talaga (nasabi ko na ba?) ng karamihan ng mga blog ngayon. Tangina, ano ngayon kung may bagong cellphone ka? Paki ko ba kung kakabreak n'yo lang ng bf mo? Like I care naman kung nakakuha ka ng mataas na score sa exam mo. Oops, oo nga pala it's your freedom of speech and may choice naman ako na hindi basahin, eh nakakairita e! Sayang lang sa bandwidth. Delete mo na 'yan. Lalo na 'yung mga online journal na super liit ang font size at ang daming eche-burecheng nakakabit.

Hindi naman boring kasi magbasa ng mga blogs na base sa personal na buhay ng author. Minsan nakakaaliw pa nga 'pag humurous 'yung kwento at may natututunan kang bago. 'Yun nga lang dami kasing bloggers d'yan na walang sense 'yung mga pinagsusulat. Wala na ngang sense, korni pa. Sila-sila lang ng mga ka-bloggers niya ang nagkakaintindihan sa mga isinusulat niya. Una, ikukwento niya sa 'yo kung ano ginawa niya, kung masaya ba siya o hindi, anong music ang pinakikinggan niya, saan siya pumunta, anong street, anong number, sinu-sino mga kasama niya, ano pangalan nila, ano ugali nila, blablablalalalalala - 'yung mga tipong tipikal conversations niyo lang sa barkada. Aba, at nag-blog pa ang bruha ha ano? Feeling talaga e ang interesting ng layf niya.

Masaya mag-blog. Kahit ikaw lang ang fan ng mga isinusulat mo, ayos lang basta naaaliw ka sa mga gawa mo. Pampaalis ng stress, pampalawak ng creativity at pampataas ng IQ points. At siyempre, pintuan ito para makilala ng tao ang isipan mo. Kung gusto mo makilala ang isang tao, basahin mo ang blog niya.

Okay, fayn, ano nga naman ba ang pakialam ko sa mga taong mahilig mag-blog ng mga walang kakwenta-kwentang bagay e desisyon naman nila 'yun hindi akin. Sige bahala kayo d'yan. Para dun sa mga tao na nagsasabi pa ring ang pathetic ng pag-boblog, wow pare ako na nag-sosorry kung hindi ka man nabiyayaan ng talento sa pagsusulat.

Random Colours

2006-06-03T11:53:00.000+08:00

Ba't ka natatakot, mamamatay ka rin naman?

Lagi ko 'yang sinasabi sa sarili ko 'pag nagdadalawang-isip akong gawin ang isang bagay. Mas nakakatakot masaktan kesa mamatay kaya nga kung oras ko nang pumanaw, i-lethal injection niyo na lang ako. Hindi 'yung magkakasakit ako, maghihirap tapos mamamatay din pala. Naniniwala ako sa reincarnation. Oo, pramis. Ewan ko bakit basta naniniwala ako.

Pasalamat ka nalahian ka kundi magmumukha ka talagang pangit.

Tipikal na pure/almost Pinoy - bilog na mata, maliit ang height, pango to medyo pango ang ilong, kayumanggi ang balat, walang gaanong dating. Totoo ito, i-research mo pa. Pangit talaga ang Pilipino kung hindi nalahian. Sa wakas, may rason para ipagpasalamat ang pananakop ng mga dayuhan. Tingnan mo na lang si Kris Aquino. Hindi ko maintindihan ang mukha. 'Di maganda, 'di pangit. Walang dating ang beauty. Parang hindi natural. O baka hindi lang siya nalahian nang maayos?

Nakakasuya pala subaybayan ang paglago ng teknolohiya.

Imagininin mo 'to. Ang utak mo expose na sa hi-technology na mundo. Tapos ma-titimewarp ka sa isang millennium na nakalilipas. Ano kaya mararamdaman mo? Manood ka na lang ng mga Pinoy telefantasya para malaman mo. Kunwari napunta ka sa panahon na kagagawa pa lang ni Alexander Graham Bell (kung siya nga talaga) ang telepono. D'yahe. Walang caller ID, call waiting, at 3-way (parang kami meron e no). Baduy. Tapos 'yung mga sasakyan nila walang air-con, automatic lock, seatbelt at lahat na ng hi-tech na maisip mo. Bitin sa teknolohiya. Pero sa lagay na 'yun, hi-tech na para sa kanila. Tulad na lang ng mga lecheng telepantasya na ito. Walang kwenta. Dirt-cheap ang effects. Hindi kapani-paniwala. Korni. Dahil kasi alam nating lahat na may mas gaganda pa ang mga special effects na 'yan kagaya ng mga napapanood sa hollywood. Kaso wala tayong magagawa, hindi talaga kaagad-agad umuunlad ang teknolohiya. Kailangang step-by-step tulad ng nangyari noong unang panahon.

Kahel Ang Tagalog Ng Orange

2006-06-01T12:04:00.000+08:00

Kahit na walang k'wenta ang Geometry at nakakayamot ang Chem at Physics, may ilan pa rin naman akong natutunan at muling natutunan mula sa hayskul years ko.

1. 'Wag piliting pasayahin lahat ng kakilala mo. Minsan, gusto lang nilang mapag-isa at lumayo sa kagaguhan ng kapwa tao.
2. Mahalin ang nanay kahit bungagera at nakakasugat na magsalita. Patunay lang 'yun na pinapansin ka niya. Mas gugustuhin ko nang laging mapansin kaysa walang maramdamang malasakit.
3. 'Wag laging pala-absent dahil baka hindi mo matanggap ang medal na napanaluhan mo sa isang contest na minsan lang masalihan.
4. Maging original at 'wag mabuhay sa anino ng iba. Sila ang nabibigyan ng parangal at papuri, hindi ikaw.
5. Hindi para sa tamad mag-toothbrush ang pagyoyosi.
6. Hindi nakakahiyang malate sa prom lalo na 'pag carry mo.
7. Tandaan mong mahal ka ng teacher mong mahilig kang ipahiya sa klase at patawagin sa faculty room.
8. Hindi lahat ng matatalino ay masarap kausapin lalo na 'yung mga obsess sa pag-aaral ng mga komplikadong bagay.
9. Hindi ang unit ng cellphone ang batayan sa pagkatao mo.
10. Hindi pala dapat pinapatulan ang mga airhead. Nakapagpapabawas ito ng IQ points.
11. Makahiligang magbasa ng kahit ano basta may letra. Ito ang sikreto kung paano maging matalino kahit hindi ka mahilig mag-aral.
12. Hindi mahalaga ang correction fluid sa highschool kahit na erasures are not allowed sa mga exam. Matutong mag-isip paminsan-minsan.
13. Hindi mahalaga kung naging ANO ka. Ang mahalaga ay kung naging SINO ka.
14. 'Di dapat sinasagot ang lahat ng manliligaw para lang masabing nagka-boyfriend.
15. 'Pag may nabasted ka nang lalaki, asahan mong baka wala na manligaw sa 'yo sa skul mo dahil ayaw ng mga hayskul boys ang mga hard-to-get.
16. 'Wag masyadong maging maligalig pagkatapos ng graduation rites. Maaaring mawala ang diploma mo.
17. Lahat ay may tinatagong sikreto. Kahit ang pinakamagandang babae (daw) sa klase ay may putok din.
18. 'Wag tumingin sa guro 'pag Math class, 'di hamak ikaw ang tatawagin niya para sa recitation.
19. Ang mga class bully ay kadalasang obese.
20. Hindi mahalaga ang magpakasubsob sa pag-aaral kundi ang magamit ang mga natutunan at makapagtapos.
21. Ang project ay madaling gawin sa isang araw lang lalo na kung kelangan lang mag-research at i-print.
22. Kalokohan ang kahit anong okasyon kung puro formalities.
23. Mahirap magbago ng image sa hayskul kaya saka ka na lang magpakaiba sa labas ng paaralan kung ayaw mong maging sentro ng usisahan at tsismisan.
24. Nakakaantok lagi ang Music Class (nila) kung puro history ang pinag-aaralan at hindi kung paano tumugtog ng instrumento.
25. Babae ang madalas pag-awayan ng mga hayskul boys.
26. Bihira lang ang magandang teacher na magaling magturo.
27. Mas maganda ang eskwelahan 'pag gabi.
28. Para sa mga hunghang, dalawa lang ang uri ng estudyante sa hayskul: ang mga cool at hindi cool.
29. Kadalasang ang papangit ng mga lalaking malakas ang loob manligaw.
30. Tandaan, kahel ang tagalog ng orange.

Yet Another Whining(s)

2006-05-29T20:54:00.000+08:00

#$^#&$^#& KANG PILIPINAS KA, ANG INIT-INIT! #$^#&$^#& BUHAY 'TO WALANG PERA PANG-AIRCON.

Lagi na lang kulang ang tulog ko. Lagi na lang mainit. Hindi na ako tatangkad niyan. Hindi na ako tataba niyan. ANG INIT, OO ANG INIT. BAKIT, HINDI MO BA ALAM?!

Sa tingin ko, isa sa mga dahilan kung bakit hindi umuunlad ang bansang ito ay dahil na rin sa lokasyon nito sa daigdig. Tropikal. Mainit. Minsan lang naman dumating ang kapaskuhan. 'Pag mainit kasi, nakakatamad gumalaw. Nakakatamad huminga dahil ang hangin na hinihinga mo ay mainit. 'Pag mainit parang kada minuto gusto mo maligo, hindi mo tuloy magawa 'yung dapat mong gawin kasi inaalala mo 'yung init.

E PANO 'YAN KAMO EH MAY AIRCON NAMAN?

May aircon nga eh mas malaki naman ang mundo sa labas ng kwarto/opisina/building niyo. Kung mayaman ka walang problema dun. Siyempre kung mayaman ka, di hamak naka-aircon ka lagi. PERO DUH MAS MADAMING MAHIRAP KAYA SA BANSANG 'TO.

LRT. Init. JEEP. Init. KALSADA. Init. TRICYCYLE. Init. OVERPASS. Init. LAHAT NA. Mainit.

Hindi nagtatapos lahat d'yan. MAINIT NA NGA, POTEK BAKIT KAYA WALA PANG NAGTETEXT SAKIN NGAYON?!

AH ALAM KO NA, SHIT. KAYA PALA. WALANG SIGNAL ANG SMART HAHAHA! TOTOO BA ITO? Teka maling sim ata napasok ko. Hmm, baka naman SUN 24/7 ito kaya hindi stable ang signal. Ay hindi pala p'ede mangyari 'yun, wala akong SUN eh! Hahaha. Lecheng Smart Unlimited 'yan, e di hamak dudumugin yan ng mga mahihirap na walang pambili ng regular load. (Sorry kung may ma-offend man pero totoo naman e) Sige nga bakit ka bumibili ng Sun? KASI WALA KANG PERA @#@#@#%, BAKA ANO PA ISAGOT MO.

O-ha, patunay lang na hindi talaga HI-TECH ANG MUNDO!

Walang Akong Pakialam...

2006-05-26T19:40:00.000+08:00

...Sa mga artistang dinadapuan ng tsismis na halata namang gustong magpa-tsismis

Wala akong pakialam kung naging kayo ni kwan, naki-onenightstand ka kay ano, hinalikan mo si ganito, niloko mo si ganyan, nakipag-away ka kay ganon blahblahblah. Mas lalo akong walang pakialam sa ipokritong buhay mo. Kung gusto mo magpapansin, maghubad ka na lang sa highway para marami ang magbungguan.

...Sa mga nagpipilit at trying hard na maging ROCK na banda

Wala akong pakialam sa inyo kahit marunong pa kayong maggitara, magdrums, kumanta o magsulat ng kanta basta kung puro walang kuwentang love songs naman ang tinutugtog niyo at hindi p'ede ikumpara sa Love Song at Just Like Heaven ng The Cure, tang-ina 'wag niyong ipagmalaking rock ang genre n'yo dahil sa totoo lang para lang kayong mga boyband na binigyan ng electric guitar at drums para tugtugin. Mga bakla.

...Sa mga nagkukunwaring hindi raw sila naniniwala sa Diyos

Wala akong pakialam sa 'yo kahit magsuot ka pa ng black na underwear, black na t-shirt o polo, black na pantalon at magkunwaring Satanista ka at ayaw mo kay Lord tapos bigla na lang kitang makikitang nagsisimba s simbahan (kesyo kailangan samahan si mama), nagdadasal 'pag matindi ang problema (o ano ka ngayon gago?), at papayuhan mo pa ang mga kaibigan mo na manalig sa Diyos dahil siya ang sagot sa lahat ng problema. 'Wag kang mag-asta na akala mo cool 'yung kunwari banas ka sa Diyos kung hindi mo naman dala sa pag-uugali mo. Hindi 'yun astig at kung ang tanging dahilan mo lang kung bakit ayaw mo sa Diyos ay dahil puro kalungkutan ang buhay mo, mamatay ka na ipokrito.

...Sa mga dyip na ang lakas magpatugtog ng mga nakakasukang tugtugin

Wala akong pakialam sa 'yo mamang drayber kung bagong bili yang stereo mo, sumakay ako sa dyip mo para bumiyahe hindi para mahilo. Meron akong MP3 player, wag kang mag-alala at hoy manong kanina mo pa 'ko dapat binaba, bakit kaya hindi mo narinig?

...Sa mga athletic jocks na hunghang ang ulo, sa mga popular kids daw na hunghang ang ulo, sa mga siga at siga-sigaan na hunghang ang ulo, sa mgakikay boys at kikay girls na hunghang ang ulo at sa kahit sinong hunghang ang ulo

Wala akong pakialam kung bobo kayo pero sana 'wag kayong magyabang dahil wala naman talaga kayong ipagmamayabang. Ang pagiging magaling sa sport, nadadaan lang yan sa practice at sports clinic. Ang pagiging sikat nadadaan yan pera. Ang pagiging siga nadadaan lang yan sa yosi at drugs. Ang mga kikay na gago at gaga nadadaan yan sa mga beauty products na kahit di mo afford ay pilit inaafford. Pero ang utak ay hindi nabibili, hindi nakukuha, hindi nananakaw, hindi natututunan nang basta-basta..

...Sa mga lalaking natuturn-off na raw sa mga babaeng nagyoyosi at sa mga lalaking ang tingin nila ay panlalaki lang ang pagyoyosi

Wala akong pakialam sa opinyon niyo. Wala akong pakialam kung maturn-off kayo sa akin dahil nagyoyosi ako. Wala akong pakialam sa iniisip ninyo. Mga ignorante lang siguro kayo at wag kayong magsalita nang tapos hanggat hindi nararanasan. Pano yan kung mahal na mahal mo ang isang babae at saka mo lang nalaman nagyoyosi siya? Para d'on lang turn-off ka na ? 'Lang'ya ka ang babaw mo, wala ka bang bahong itinatago?

...Sa mga mayayaman, medyo mayayaman at mahihirap na pare-parehong mga social climber na inilalabas ang magagarang cellphone kahit hindi naman ginagamit

Wala akong pakialam kung anong unit niyan at kung anu-anong mga hirap ang pinagdaanan mo, parte ng katawan ng isinanla mo o gutom na inialay mo para lang mabili 'yan. Ate may bag ka naman palang dala ba't mo hawak-hawak 'yan habang naglalakad. Koya, 'yan ba ang bagong yosi mo ngayon, ba't 'di mo na lang isubo sa bibig mo?

...Sa mga mayayaman, medyo mayayaman, mahihirap na pare-parehong mga social climber na trying hard o masyadong obssess magsalita sa Ingles

Wala akong pakialam kung magaling ka man nga talaga magsalita sa Ingles. Wala akong pakialam kung may karapatan ka man o wala na magsalita sa kahit anong lengwahe na gustuhin mo. Wala rin akong pakialam kung half-American ka man na pilipit ang dila sa pagtatalak sa Tagalog basta kung pa-showoff ka lang naman sa hataw ng bibig mo sa Inglesan, aba kausapin mo na lang ang sarili mo. Pare marunong ka bang mag-Tagalog?! Dehins ko maintindihan ang pinagyayabang mo e!

...Sa mga makukupad maglakad sa mall at mga kalsada

Wala akong pakialam kung gusto mo mag-windowshopping. Wala rin akong pakialam sa mga karapatan mo bilang isang tao. Kung ayaw mong mabunggo ka at madungisan ang bagong bili mong Versace na damit, aba 'wag kang humarang sa gitna ng daan! Gusto mo pala tumingin-tingin e bakit hindi ka na lang pumwesto sa gilid at ikiskis mo ang mukha mo sa salamin nang sa gan'on hindi ka nakaaabala?

...Sa mga mahilig magmisscall at maghintay ng text mo bago ka replayan

Wala akong pakialam kung sino ka. Kung interesado ka palang kausapin ako, bakit kailangang ako ang magsayang ng unang piso para i-text sa 'yo ang mahiwagang "HU U?"

Kung Bakit Hindi Talaga Uunlad Ang Bansang Ito

2006-05-11T20:54:00.000+08:00

(in no particular order: basta kung ano na maisip ko 'yun na)

1. Patuloy na pagbebenta ng pirated CD's lalo na kung lokal na artista ang pinipirata
2. Hindi masugpong pagbebenta at paggamit ng mga ilegal na droga ng kahit sinumang Pilipino
3. Paninira ng mga kagabutan para magbigay-daan sa komersyalismo
4. Balewalang pagtatapon ng mga basura kung saan-saan
5. Pagdudura kung saan-saan
6. Pag-ihi kung saan-saan
7. Reckless driving
8. 'Di mapigilang pag-overtake kahit ipinagbabawal
9. Pagbebenta ng sigarilyo sa mga menor de edad
10. Pagbebenta ng alak sa mga menor de edad
11. Pagsamba sa mga foreigner
12. Pagsamba sa rock music, hiphop music o kombinasyon ng dalawa
13. Pag-vandal ng kung anu-ano sa kung saan-saan
14. Mahihinang pulis at guwardiya
15. Kawalan ng anti-burglar system sa mga establisyimento
16. Garapalang pangongopya ng mga estudyante kesa mag-kodigo na lang
17. Kawalan ng pananampalataya sa sarili ng mga Pinoy
18. Kawalan ng sariling identity ng mga Pinoy
19. Crab Mentality at Shark Mentality
20. Pagyayabang kung nag-aaral sa pangmayamang paaralan
21. Pagyayabang kung may koneksyon sa kahit sinong diyos
22. Pagyayabang kung may ano mang ipagyayabang
23. Hindi pantay na pagtrato sa mga mahihirap
24. Kawalan ng hilig sa pagbabasa
25. Kawalan ng hilig na makialam sa mga nangyayari sa bansa
26. Kawalan ng pakialam sa anumang bagay
27. Kawalan ng produktibong gawain kaya lumalaki ang populasyon
28. Social Climbing
29. Masyadong pagsunod sa batas kaya hindi pa rin maalis-alis sa p'westo si GMA
30. Pagsamba sa mga telenovela
31. Pagpapalaki ng muscles pero walang hilig magpadami ng brain cells
32. Pagpapaliit ng puson pero walang hilig magbawas ng polusyon sa utak
33. Pagpaparetoke ng mukha pero walang interes magparetoke ng utak
34. 'Di makatarungang child labor
35. Pangungurakot ng kahit sinong politiko, smalltime man o bigtime
36. Basta-bastang pagboboto tuwing eleksyon
37. Hindi pagbabayad ng buwis ng mga artista, propesyonal at kahit sinong mayaman na nagpapayaman pa
38. Mga taxi driver na gagawin lahat ng paraan para tumaas ang halaga sa metro
39. Mga tinderong mahilig umuto sa mga kabataang madaming pera
40. Mga magasin na pinapababa ang self-esteem ng mga mambabasa
41. Mga faith healers kuno
42. Pag-aabroad ng mga nars na Pilipino
43. Premarital sex sa mga kabataan
44. Kadamutan ng mga matatalino at may abilidad
45. Katamaran para ipagpatuloy ang pag-iisip ng iba pang dahilan para rito

'Di bale, lagi namang may part 2 ang lahat ng bagay.

PBB Teens Unaware They're Already Kissing Big Brother's Ass

2006-05-05T19:25:00.000+08:00

I somehow don't see why so many people are so enthusiastic to watch this one hell of a crap. This is not a documentary. Incomparable to a comedy sitcom. No match to a telenovela. Not even worth a minute of your time. Same goes with American Idol and all those reality TV shit. I once heard this amusingly stupid conversation between a schoolmate and my friend: SM: Nanonood ka ba ng AI? F: 'Di eh, wala kaming cable. SM: Ay, ang corny mo naman! Who gives a damn about American Idol? Maybe those airheads, those gays, those fucking idiots who can't seem distinguish reality from commercialism. The only reason it's called reality TV is because it's live. But then, that's another story. Let's get back on the right track.

When this PBB shit first arrived on the local scene, it never caught my attention. My very, very precious attention. I'd be a hypocrite though if I told you I never watched it. Curiosity kills me. Really. Morality issues, sickening drama and the usual Pinoy crap? Great. Somebody tell me what I don't know. I love human beings. And their spontaneousness.

Nothing gets more annoying when almost all people in this nation crave for this kind of trash. Pinoy Ako was the worst poser song ever (Sorry Orange and Lemons gays but I don't like you anymore, you mainstream scums) and to think everybody's claiming it boosts their pride or ego or something. Ugh. Might as well dance to the beat of Michael Jackson's Thriller. MMS pictures, MMS wallpapers, monotones, polytones. Blablabla, they just can't get enough of this madness. No wonder network companies get rich without lifting a finger. I guess they also sit on their couches all day watching 24/7 to PBB via cable. And what's about this text voting to help the housemates from eviction? I don't even give a damn about your lives, lamers. What harm would stepping outside a door do to you?

And now this PBB Teen Edition. God. This is even more annoying than staring at a wallclock. For chrissake, everybody got their own cups of tea and problems. No one gives a shit if you just lost a dad, a pet, a boyfriend, a school, the list goes on. Same old shit but different day. Big Brother asks them to do something. Big Brother punishes them. Big Brother rewards them. Big Brother advices them. Big Brother tells them what to do and what not to do. Big Brother orders them when to breathe and not to breathe. Maybe even the color of underwear they have to put on is under his command. I'm not surprised if Big Brother asks them to literally kiss his ass one day.

Big Brother: Kiss my ass, teen housemates.
Housemates: Yeah, we'd love to Big Brooooother!

That's weird. Where's the reality in that? That Pinoys are pushovers? Losers? Idiots? Morons? If that is the concept, then they really made a good job. Too bad the audience (of PBB) still hasn't grasp the message. What do you expect? Nothing really.

I might even like this teen edition (since I am, after all, a teen) if the idiots' personalities interest me. Hell, no. They're irritating, even that smarty pants guy. Posers. Hypocrites. No identity of their own. They annoy the hell out of me. They should have apply for summer lessons to improve than fooling around inside a gayish house with all eyes on them.

Want drama? No need for telenovelas and PBB. There's a lot of that outside the house and outside yours. Teenage fun? Damn it, get a social life then. Comedy? Somebody kill me now please, that isn't even funny. Values? Give me a break. Tell you what, everyone has their own story to tell. Why don't you pull anyone on the road and give them a peso to talk to you? Losers.

I hope they all get evicted and rot.

Hindi Ko Alam

2006-05-05T19:24:00.000+08:00

'Pag may magtatanong sa 'kin kung alam ko ang blahblahblah, blahblah, lalalala... lagi kong isasagot "hindi ko alam." Hindi dahil sa hindi ko talaga alam kundi ayaw ko lang sabihin sa 'yo. Sa bagay, sino ka nga ba para sabihin ko sa 'yo. May dictionary naman, ba't hindi mo tingnan. May mga textbook naman at notebook. Nandiyan ang internet. Nandiyan ang library. Ba't hindi mo na lang hanapin? At bakit pati ang birthday at kulay ng underwear na dapat isuot mo ay itinatanong mo sa akin?

Likas na mangmang talaga ang mga taong tanong ng tanong ng tanong ng tanong. Lalo na 'yung mga tanong na common sense lang ang kailangan para malaman mo ang kasagutan. 'Yung tipong, "sino ang teacher natin sa Chem?", "guwapo ba ang teacher natin sa Chem?", "ano ang schedule natin sa Chem?", "ano nga ba ang Chem?" Hindi ko alam kung nagpapakabobo lang ang mga nagtatanong ng ganyan o sadyang wala talagang alam.

Bakit hindi na lang nila itanong kung ilang porsyento ang crime rate ngayon sa bansa, kung may nagagawa ba ang mga politiko o wala, kung ang mga batas ba na naipapasa ang may kuwenta, kung ang pinag-aawayan ba ngayon ay makabuluhan, kung may pera pa ba ang nanay at tatay mo, kung kaya mo pa bang magtapos sa pag-aaral, kung paano ka magiging kapaki-pakinabang, kung paano mo matutulungan ang kapwa mo sa pamamagitan ng hindi pagtatanong ng mga walang kakwenta-kwentang bagay sa kanya. Bakit hindi na lang 'yon ang tanungin mo?

Bago ka magtanong ng kahit anong tanong, mag-isip ka muna. Makabuluhan ba ang tanong mo? Mahalaga ba ang tanong mo? Nakakaabala ba ang tanong mo? Ano ang difficulty level ng tanong mo? Kung nasa easy lang, ikaw na lang ang humanap ng sagot. Hindi raw masama magtanong pero ang hindi mo lang alam, marami ang naiirita 'pag tanong ka ng tanong. Bukod sa nasasayang ang laway at oras nila sa 'yo, nagmumukha ka lang tanga. Heto ang ilang tips upang makaiwas sa mga taong tanong ng tanong:
1. Kung kaklase mo ang mahilig magtanong, maghanda ka ng isang plakard na handa mong itapat sa mukha niya tuwing magtatanong siya. Maaari mong ilagay ang mga ss: "Ewan ko", "'Wag ka na magtanong", "Huh? Mag-isip ka naman", "Duh. Malay ko ba?" o kaya ang simple ngunit epektibong "STFU" ngunit susundan naman niya ito ng tanong na "Ano ang STFU?"
2. Magkunwaring hindi naririnig ang taong nagtatanong.
3. Kapag tinapik ka na ng taong nagtatanong, mag-exaggerate at sabihin nang malakas ngunit makatotohanan ang "Ouch, Aray! Ang sakit naman!" sabay tingin sa kanya ng masama para mahiya na siyang magtanong.
4. Kapag hindi siya nahiyang magtanong, 'wag mo na lang pansinin. Ihanda ang kamay pansampal.
5. Maaari mo ring gayahin ang mga tanong ng taong nagtatanong sa 'yo. Kapag tinanong niyang "bakla ba ako?", itanong mo rin sa kanya kung bakla ka at kapag sinagot niya, isa lang ang ibig sabihin no'n. @#^&@#^@*&^ "Eh alam mo naman pala!"
6. Kung gusto mo naman, maglagay ka ng earphones sa tenga mo 'pag may narinig ka nang nagtatanong sa 'yo. At kahit na love song ang pinapakinggan mo, magkunwaring rock ito at sabay iheadbang ang ulo mo para hindi ka na niya istorbohin.
7. Magkunwari na may kausap sa fone.
8. Magkunwari na pipi o bingi.
9. Sagutin na lang ng yes or no ang tanong para mabilis.
10. Bigyan ng candy o chewing gum ang nagtatanong.
11. "Do I know you?"
12. Magkunwaring umubo at suminga sa hirap niya para ma-turn-off.
13. Maglagay ng masking tape sa bibig para hindi makapagsalita.
14. Bigyan mo na lang ng piso pambili ng kausap niya.

Galit Ako Sa Mayayaman

2006-05-05T19:19:00.000+08:00

Karaniwan at normal lamang sa isang tao ang kamuhian ang isa pang taong hindi niya katulad - sa ugali, pananamit, mga hilig, relihiyon at maging sa katayuan sa buhay. Normal lang kung ayaw ng mga "rakista" sa mga "hip-hopers". Normal lang kung magrambulan ang mga Muslim at Katoliko sa loob pa ng simbahan. Normal lang kung magsabunutan ang skydiver at seadiver sa pagitan ng sky at sea. At mas lalong normal kung sasabihin ko sa'yong galit ako sa mga mayayaman.

Mahirap maging mahirap. Kaya nga naiiinis ako 'pag nagbabasa ako ng fashion magazines, nanonood ng mga typikal na telenovela, tumitingin sa mga nagkalat na 1.5M-worth na kotse sa daan at kahit ang simpleng pag-isip lang sa mga mayayaman. Tapos lalo na 'pag nakakakita ako ng blog sa internet na ang puro laman lang ng entries nila ay "Today I was on a mad shopping spree! I found myself devouringly buying tops from Mango, skirts from Mango, tops from Mango, pants from Mango, belts from Mango, pumps at Mango and brains from Rambutan." Nakakainis. Tapos mapapanood ko rin sa MTV Crib 'yung mga naggagandahang mansyon at sasakyan ng mga sikat na artista. Hayup sa plugging at showing off. "Here's my elevator worth a million. Here's my carpet worth a million. Here's my painting made by Sir blahblahblah. Here's my multimillion ride. Here's my favorite book worth a million too but I never read it. And oh, before I forgot, here's my precious and most treasured gold medal I got from high school before I was kicked out and I paid a million to get this." Nakakainis. Para bang hindi nila naiiisip na andaming naghihirap sa mundo at hanggang pangarap na lang ang Mango at million sa kanila.

Naiinis ako 'pag nakakakita ako ng isang metro ng slum area at sa kalapit nito ay isang malaki at matayog na billboard ng mamahaling produkto. Hindi ko alam kung itinayo ba ito d'on para sadyang takpan ang pangit na tanawing ito o insultuhin sila dahil hindi nila kayang bilhin ang produkto. Naiinis ako 'pag binibigyan ng tirang pagkain ang sinumang nagugutom. Hindi sila aso na nabubuhay sa laway mo. Walang tao ang may gustong kumain ng pagkaing hindi na sariwa. Naiinis din ako 'pag may taong nagsasabing 'wag bigyan ng limos ang mga nanlilimos dahil hindi man lang sila gumagawa ng effort para umunlad ang buhay nila. Tang-ina ha, paano sila makagagawa ng effort kung sila'y naghihirap na? Kung si ganyan ay naging ganyan dahil nag-ganyan, hindi lahat ng tao ay p'edeng ma-ganyan. Gets mo ba? Eh ano ngayon kung kaya ng iba? Sila ba ay katulad ng iba? Si iba at sila ay iisa? Kung hindi sila iisa, edi hindi kaya ni sila ang ginawa ni iba. Diba? Naiinis ako 'pag sinasamba ng mga mahihirap ang mga mayayaman. Hindi sila diyos na kailangan mong dasalan para patawarin ang 'yong mga kasalanan. Lalong hindi sila ang lumalang sa 'yo at kumokontrol sa 'yong buhay.

Hindi ko lubos maisip kung paano naaatim ng mga mayayaman na bumili ng bahay na worth 50M na kung iisipin mong mabuti ay sa milyun-milyon na 'yon ay 'pede na nilang bigyan ng kabuhayan, kabahayan at pangangailangan ang libu-libong mga mahihirap. Sa 50M na 'yun ay maaari silang makapagpasaya ng 1000 na ampon, 1000 na streetchildren, 1000 na abused children, 1000 na battered women, 1000 na kaluluwang palabuy-laboy sa daan, 1000 na drug addict, 1000 na "jologs", 1000 na buhay. P'ede ka namang bumili ng 10m na bahay at lokal na produkto na lang ang ilagay mo sa loob imbes na imported na mamahalin, ba't kailangan gan'on? Dahil ba sa mayaman ka?

Galit ako sa 'yo kung mayaman ka. Galit ako sa 'yo kung mayabang ka. Galit ako sa 'yo kung puro brand names ang iniisip mo. Galit ako sa 'yo kung puro shopping ang inaatupag mo. Galit ako sa 'yo kung magsalita ka na parang normal lang maging mayaman. Galit ako sa 'yo kung madamot ka. Galit ako sa 'yo kung iniisip mong nakakalamang ka na dahil mayaman ka. Galit ako sa 'yo kung ang tingin mo sa sarili mo ay diyos. Galit ako sa 'yo kung hindi mo alam ang pakiramdam ng mahirap. Galit ako sa 'yo kung nakukuha mo laht ng gusto mo. Galit ako sa 'yo kung makitid ang pag-iisip mo. Galit ako sa 'yo kung hindi ka marunong magpahalaga sa lahat ng bagay. Galit ako sa 'yo kung ikinahihiya mong Pilipino ka. Galit ako sa 'yo kung dinedeny mong galing ka sa isang third-world na bansa. Galit ako sa 'yo kung barya lang sa 'yo ang isang libo. Galit ako sa 'yo kung hindi mo ginagalang ang mga dukha. Galit ako sa 'yo kung hindi mo naiisip na kung walang mga dukha, walang maninilbihan sa inyo. Galit ako sa 'yo kung hindi ka mahilig magbasa. Galit ako sa 'yo kung insensitibo ka. Galit ako sa 'yo kung iniiyakan mo ang mga simpleng bagay tulad ng pagkalugi ng 500M sa piracy business mo. Galit ako sa 'yo kung wala kang respeto sa mga hayop. Galit ako sa 'yo kung hayop ka umasta. Galit ako sa 'yo kung bobo ka. Galit ako sa 'yo kung hindi ka nakikialam sa mga nangyayari sa paligid mo. Galit ako sa 'yo kung mahilig kang magdugtong ng "lang" sa huli ng pangungusap. Galit ako sa 'yo kung puro ka satsat at dada. Galit ako sa 'yo kung hindi mo nakikita ang mga kamalian mo. Galit ako sa 'yo kung hindi mo kilala ang sarili mo. Galit ako sa 'yo kung karaniwang tao ka lang. Basta galit ako sa 'yo dahil mayaman ka. At mahirap ako.

Minsan Gusto Ko Na Lang Maging Aso

2006-05-05T19:18:00.000+08:00

Hindi ako pangit. Hindi ako bobo. Hindi ako malas (konti lang). At lalong hindi ako galit sa mundo (naiinis lang). Pero hindi ko rin maiwasan ang mag-isip na sana hindi na lang ako tao. Hindi ko gusto ang komplikado. Kahit pilit kong ginagawang simple ang lahat, iisa pa rin ang pinatutunguhan – komplikasyon. Hindi, hindi, hindi. Lalo na kung ipinatong na sa mga balikat mo ang lahat ng problema na kahit anong pilit ding hindi ko pinoproblema, hindi pa rin maiaalis na problema ito. Lalo na rin nung examination week namin at tambak pa ang mga kailangang gawing proyekto at long quiz para makumpleto ang clearance. Hindi pa naman ako sanay sa pressure kasi ang totoo niyan hindi ko na talaga pinoproblema ang mga ganyang bagay.

Ang hirap hantingin ang mga guro. Do'n ko napatunayan na totoo ngang mahirap hanapin ang taong nagtatago. 'Pag nahanap mo na, kailangan ka pang magmakaawa na tanggipin nila ang pinaghirapan mo pero nadelay nga lang sa due date. 'Pag tinanggap na nila 'yon, kailangan mo pa silang pakiusapin na pirmahan ang clearance mo – para clear ka na. Walang kasalanan. Walang kulang. Walang problema.

Dati, tinatanong ko sa sarili ko at pabirong sinasabi sa iba na "bakit hindi na lang p'wedeng i-on at i-off ang tao?" Kung sakaling sukang-suka na ako at gusto kong makatakas, i-shushutoff ko na lang ang sarili ko at i-seselftimer kung kailan ko gustong mabuhay uli. Hindi pala p'wede 'yon dahil malalabag ang laws of time. Batas na tao lang naman din ang gumawa.

'Pag dating ko sa bahay, nakasimangot na akong didiretso sa kuwarto at uupo muna sa kama, nakatulala. Bigla ko na lamang mapapansin 'yung aso ko na nakahiga lang at nakatingin sa akin na parang nang-iinis pa ng, "nasa'n na ang pagkain ko amo?"

Buti pa 'tong mga asong 'to, walang inaalala. Walang damit na kailangang problemahin. Pagkain lang ang at p'ede na silang mabuhay. Sa tao, iba eh. Para mabuhay eto ang kailangan mo: relihiyon(g hindi mo naman pinaniniwalaan), pamilya (na hindi mo naman ginagalang),mga kaibigan (na hindi naman kayang ialay ang buhay sa 'yo), kasintahan o asawa (na wala nang ginawa at sinabi kundi I luv u), degree na tinapos (na hindi naman sumusukat sa kakayahan mo bilang tao), trabaho (na maaari mo namang makuha kahit hindi ka mag-aral) at siyempre pera (na dapat naman talagang wala). Hindi pa kasama d'yan ang cellphone na poproblemahin mo pa kung ano ang unit, kulay ng casing at kung anong klase ng headset pa ang bibilhin mo.

Kung naging aso ako, pagkain lang ang kailangan ko. Kung sakaling ambisosyong aso naman ako, mabait at mayaman na amo lang ang papangarapin ko. Ano bang pakialam ko kung walang gamot sa cancer? Ano bang pakialam ko kung madami ang namamatay dahil sa AIDS, child abuse, rape, murder, homicide, multiple homicide, quadruple homicide, suicide o double suicide? Kailangan ko rin bang problemahin ang problema ng bansa sa polusyon, basura, illegal logging, kaingin eh s'yang tao rin naman ang may gawa no'n? Kailangan ko rin bang magkaroon ng pananaw at komento sa mga hakbang na ginagawa ng pangulo ngayon kung wala naman talagang kwenta ang magbigay ng komento dahil walang nakikinig, kahit pa ang pangulo? Hindi ko na rin pa kailangan isipin ang hirap ng mag-aral, hirap ng humanap ng trabaho at hirap muli 'pag nagtatrabaho na. Ang kailangan ko lang gawin sa buong buhay-aso ko ay tumahol na ang ibig sabihin naman talaga ay "ayoko maging tao!" Pero tao ako, at kailangan kong problemahin lahat ng 'yan. Ayaw ko man o gusto.

Biniyayaan ako ng utak na dapat pala ay ginagamit ko at hindi hinahayaang mabulok lang sa loob ng bungo ko. Biniyayaan ako ng emosyon na maaaring gumabay sa akin kung sakaling hindi ko magamit ang utak. Tao ako kaya talagang komplikado. Sa katawan ko pa lang, binubuo na ako ng iba't ibang systems, meron akong limang sense organs, may iba't ibang nerves at dugo ang dumadaloy sa akin, hindi pa nababanggit d'yan ang tissues, cells, veins, at kung anu-ano pang organisms na nasa loob ko. Bakit hindi magiging komplikado ang mundo eh sa sarili ko pa lang komplikado na?

Kaya pala ako binigyan ng utak, mata, tenga, kamay, paa at bibig - para makahabol sa komplikadong mundo na kinalalagyan ko. Pero hindi maiiwasang minsan gusto ko na lang maging aso. Hindi naman masama 'yon. Kaya nga ako binigyan ng utak para maisip ko ang mga ganyang bagay. O baka aso lang siguro ako sa past life ko kaya sinasanay ko pa lang ang sarili ko na maging isang tao.

Sa susunod, gusto ko na lang maging dinosaur.

Magkano ka ba? Eh ako?

2006-05-05T19:15:00.000+08:00

Bakit hindi na lang lahat ng bagay sa mundo libre?

'Yan ang katanungan ko kapag wala akong pera. Madalas akong walang pera. Kaya madalas ko ring itanong 'yan sa sarili ko. At siyempre, hindi rin naman alam ng sarili ko ang kasagutan.

Saan ba kasi nagmula ang konsepto ng pera? Ang alam ko, nagkaroon ng sistemang barter ang mga tao noong unang panahon. Palitan ang mga tao (o dinosaurs) ng mga gamit. Makatwiran naman ito dahil mahihiya ka naman talagang manghingi kung wala ka namang ibibigay na kapalit p'wera na lang kung makapal ang mukha mo.

Kung sino man ang nakaimbento ng konsepto ng pera na 'yan, #&$*@*@ niya! Pinahirapan pa niya ang mga buhay ng tao ngayon. Ginawa niyang komplikado ang patakaran ng mundo na dapat ay simple lang naman talaga. Mas gugustuhin ko pa ang barter system para 'pag toothbrush ang hihiramin ko sa 'yo, dahon lang ang isusukli ko.

Ano ba ang halaga ng pera na gawa lang naman sa papel? Tinatakan lang, pinirmahan at nilagyan ng serial number, pera na? Maaari mo na itong gamitin pambili ng bahay at sasakyan para maging instant g'wapo ka. Aba! E 'di gagawa na lang pala ako ng sarili kong pera. Itatatak ko ang sarili kong mukha, pangalan ko ang ipipirma at ang serial number ay mga winning combinations sa lotto para swerte.

Bakit sa pera isinusukat ang lahat? Ang halaga ng produkto, halaga ng serbisyo, halaga ng lupang ginagalawan mo, at ano ito?! Pati na rin ang halaga ng isang tao?! Holy shit! Pati na rin kaya ang kaluluwa ko?

Bakit may pera? Para fair and square? Para balanse ang mundo? Hindi rin. Hindi naman lahat ng tao ipinanganak na pantay-pantay ang kayamanan. Ang pagsilang sa mundo ay hindi katulad ng pag-signup mo sa isang forum o laro na may automatic fixed starting points na maaari mong gamitin para ito'y lumago pa. 'Pag pinanganak ka mula sa mahirap na family tree, walang-wala ka na agad. Zero. Ano ang ipangpupuhunan mo? Ang mayaman naman madami na ngang pera, nagpapayaman pa. 'Yun nga siguro ang dahilan kung bakit nagkaroon ng konsepto ng pera. Ganid. Kaya nga tama lang na sabihan ko ng "#^&$^&# mo!" ang nakaisip no'n.

'Di ba mamamayan tayo sa isang bansa? Kaya nga tayo tinawag na Pilipino kasi tayo'y tubong Pilipinas at dahil na rin sa 'yon ang nakasulat sa birth certificate mula sa NSO (ewan ko lang kung sinadya nilang palitan 'yon para dagdag buwis). Pero dahil lang ba sa nakatira tayo sa Pilipinas kaya tayo naging Pilipino? Hindi rin. May mga tumitira nang dayuhan dito. Kung para sa atin lang ang Pilipinas, bakit hindi natin ariin ito? Bakit ang lupaing 'yon inangkin ng mga Cojuangco, ng mga Tan, ng mga Gokongwei at kung sinu-sino pang oportunista? Dahil ba sa binila nila ito? Bakit... kailan ba naging for sale ang Pilipinas, at teka... kailan ba nagkaroon ng iisang may-ari nito? Pilipino ako, bakit hindi ba maaaring kunin ang Mayon Volcano at mag-swimming sa crater nito kahit kailan ko gusto? Pinoy ako, ba't hindi p'edeng pigilan ko ang mga gagong gustong pumaslang ng mga puno para magtayo ng golf course na puro damo pero 'di naman pinapakain sa kabayo? Pinoy ako, ba't kailangang manatili akong skwater na sabi ng mga nagmamagaling e nakikitayo lang daw ako ng bahay ng may lupa? O baka naman may kailangan pa 'kong bayaran na membership fee at iba pang transaction fees para maging Pilipino?

Akin din ang Pilipinas. Hindi lang ito para sa mga business tycoons na kumikita ng mas madaming pera mula din sa mga ordinaryong mamamayan tulad ko. Bawat lupang tinatapakan ko ngayon ay may katumbas na halagang pera. Pera na kailangan ko pang paghirapan para lang mabili na kung tutuusin ay wala naman talagang nag-mamay-ari kundi lahat ng Pilipino.

Lupa, sasakyan, bahay, negosyo - lahat 'yan kailangan pa ng titulo bilang katibayan na ikaw at tanging ikaw lang ang nagmamay-ari. Biruin mo naman, pati mga aso may pape-papeles na rin?! Hi-tech na talaga ang mundo. Baka sa susunod pati katawan mo kailangan na ng titulo para lang masabi na ikaw lang ang nagmamay-ari sa katawan mo, wala nang iba.

Dati, iniisip ko, bakit hindi na lang mag-prodyus ang Bangko Sentral ng madaming pera at ibigay sa lahat ng Pilipino? Lahat magkakaroon na ng bahay, pagkain, edukasyon at luho. Hindi na rin kailangan pang magtrabaho. Makatotohanan na ang sinasabi nilang enjoy life to the fullest. Para tayong naglalaro ng isang videogame na naka-Gameshark at naka-on ang lahat ng cheat codes. Ang sarap 'di ba? Kung iniisip mong wala nang ka-challenge-challenge 'yun, nagkakamali ka dahil kailangan mo pa rin problemahin kung anong mansyon ang itatayo mo, ilang kuwarto ang ilalagay mo, may game room ba o wala, at bibilangin mo pa kung magkano ka na (siguro hindi ka naman bobo at naiintindihan mo ang nais kong sabihin).

Sabi ng guro ko sa Economics dati, masisira raw ang balanse ng ekonomiya dahil lahat na ng tao ay may kakayahan nang bilhin ang kahit ano. @#^&@*#^*&$^*#!!!! Ang tanging masasabi ko lang, ^#&@^@& naman nu'n kung sino mang nakaisip sa economics na 'yan!

Ewan ko, marahil ay frustrated lang ako dahil wala akong pera. Hmm, magkano kaya ako..

Friendster, Huwat?

2006-05-05T19:12:00.000+08:00

Hindi talaga ako mahilig mag-Friendster. Eh wala nga akong account sa Friendster eh. Natatandaan ko rati si C------- ang unang nagkuwento sa akin tungkol d'yan. Siyempre tulad niya, nag-sign-up din ako pero 'yun 'yung panahon na konti pa lang talaga ang nag-fifriendster. Nang magtagal (pero hindi naman talaga matagal-tagal dahil sa konting panahon ay dumami agad ang users), dinelete ko na agad ang account ko.

Ewan ko, siguro ayaw ko lang talagang maki-uso. Hindi ko gusto ang ideya na napakaraming tao ang gumagawa ng ginagawa mo at ang masahol pa d'on, hindi lang sila basta tao - samu't saring mga tao na hindi ko siguro makakayanang makasama sa bahay. Nandun nagsilabasan ang mga jologs na akala mo cool ang mAgTyPe Sa GaNiToOnG pArAaN, ang mga otaku-wannabes na puro anime ang nasa photos nila, mga airheads na walang mailagay sa "Favorite Books", mga trying hard na akala mo 'yun talaga ang Favorite Music, Books at Movies nila, mga pa-cute na mukhang pinagplanuhan pa ang shooting at editing ng kanilang mga pictures para magmukha talaga silang mga magaganda at pogi sa internet, mga social climber na kung sinu-sino ang inaadd sa friend list, mga ipokrito na iba umasta sa internet kesa sa totoong buhay.

Naging isang necessity na ang Friendster na 'pag wala kang Friendster profile ay talunan ka. Loser. Walang dating. Walang taste. Walang-wala.

Sa Friendster kasi, pogi ka. Sa Friendster kasi, ang cute-cute mo lalo na kung bagong bili pa 'yung damit mo na nasa picture mo. Sa Friendster, ang tali-talino mo kahit na lagi kang bagsak sa mga quizzes mo at nangongopya ka lang naman. Sa Friendster, cool ka kasi nakikinig ka sa hiphop at R&B o kaya sa Hale at Sugarfree. Sa Friendster, ang dami-dami mong mga kaibigan kahit na hindi naman talaga. Sa Friendster, in ka. Sa Friendster, sikat ka. Sa Friendster, sa Friendster, sa Friendster.

Kumbaga sa Friendster kasi, naipapakita mo sa mga taong tumitingin ang gusto mo lang ipakita. Kung hindi ka kewl sa totoong daigdig, gusto mo ipakita sa lahat na kewl ka kahit sa Internet lang. Kung wala ka namang talagang girlfriend at boyfriend, gusto mo kunwari may lovelife ka naman talaga kahit wala naman talaga - at 'yun ay sa pamamagitan ng Friendster. 'Yung pics na gusto mo ipakita talagang 'yung pang-FAMAS award sa kahayupan. Kailangan ganito 'yung angle, kailangan ganyan 'yung damit, kailangan walang muta, pimple, blackhead o dumi sa mukha. Gusto mo perpekto. At para lang 'yan masabihan ka ng tao na "Wow! Ang cute mo naman", "Wow! And rich mo naman", "Wow! Astig! Cool!" Ako, kung gusto kong masabihan nang gan'on, aba'y babayaran na lang kita para sabihin mo lahat ng gusto kong marinig. Payag ka?

Siyempre, kailangan din babagay sa 'yo ang mga testimonials ng mga prends mo kuno. Dapat 'yung puro positibo lang at pabor sa iyo. 'Yung mga tipong "Friend ko toh, ang kyut kyut at super bait pa! Smart pa 'yan at rich! Lagi nga kaming nag-babarhopping at nag-shoshopping. Libre n'ya op cors!" Mas maganda rin kung madami ang testimonial mo. More testimonials = more pogi points kahit na hunghang ang ulo mo at ang baho ng hininga mo.

'Pag may nagtatanong nga sa akin kung may Friendster ako (na hindi naman talaga nila dapat itanong pa dahil automatic na "oo" na ang sagot), lagi ko na lang sinasabing "Wala, deleted na. Laos na 'yan eh" at iisnabin ko na sila. Dahil kung isa ka lang sa mga taong nagtatanong kung may Friendster ako, picture ko lang naman ang habol mo.

'Wag mo na ring tanungin kung may Friendster ako dahil WALA AKONG FRIENDSTER AT KAHIT KAILAN WALA. #$&^$#^$##$*!!!! (translation: BADUY MO!)

Y

2006-05-05T19:10:00.000+08:00

Bakit ka ba nagtatanong. Bakit ka ba matanong. Nakakain ba 'yon. Yumayaman ka ba 'don. Ba't ang kulit mo.

Sa buong buhay ko, hindi ko gusto matanong ng Bakit? Siguro dahil na rin ito sa mga personal na rason na hindi mo naman talaga dapat malaman dahil hindi ito makatutulong sa 'yo ngunit baka rin hindi ko lang talaga gusto.

Marahil kung sasabihin ko nanaman ito kung kani-kanino, babatuhin ako ng "Bakit hindi mo gusto?" na susundan ko naman ng sagot na "Wala lang."

Naalala ko may kaibigan akong ayaw na ayaw makatanggap ng sagot na "Wala lang" kaya nga tuwing nagkakaroon kami ng pag-uusap, na hindi maiiwasan ang pagtatanong dahil boring naman talaga kung wala, nag-iingat ako sa mga tanong niyang Bakit at baka masagot ko nanaman ng "Wala lang." Sa tingin ko, ang ilang dahilan kung bakit ayaw ng ibang tao makatanggap ng sagot na "Wala lang" ay (1) nasasayang ang laway nila sa pagtanong, (2) hindi sila kontento sa sagot na natanggap dahil sa totoo lang hindi naman talaga ito matinong sagot at (3) ayaw lang talaga nila. Minsan nga tuwing naiirita siya 'pag may sumasagot ng "Wala lang" gusto kong sabihin sa kanya "Ba't ka pa kasi nagtatanong." Hm, bakit nga ba hindi ko sabihin sa susunod.

Pero sa bagay, kung tutuusin wala naman talagang kak'wenta-k'wentang sagot ang "Wala lang." Ilan sa mga dahilan kung bakit ko 'to ginagamit na pansagot ay (1) trip ko lang, (2) para wala nang satsat, (3) tinatamad ako at (4) ayaw ko lang talaga magpaliwanang. Kapag ayaw ko ang isang bagay, wala akong dapat ipaliwanag kung kanino man gayundin 'pag gusto ko ang isang bagay. Para sa akin, ang pagkakaroon ng sagot ay isang paninindigan na isa ring emosyon na hindi mo kailangan ng dahilan para mabigyan ng katarungan. Halimbawa, masaya ka. Maaaring may konkretong dahilan nga ngunit kung tutuusin ay p'ede mo naman pasimplehin. Masaya ka kasi 'yun ang nararamdaman mo – dulot na rin ito ng iba't ibang glands at ugat sa katawan mo na kung anu-ano man ang mga 'yun ay 'wag mo na itanong dahil hindi ko rin naman alam. Sapat na ang magkaroon ng sagot, ng paninindigan dahil sa bandang huli, ikaw lang din naman ang lubusang makaintindi ng paliwanag mo. Malamang, eh sa ikaw ang may-ari at may kontrol ng katawan mo.

Kaya sa susunod kung may magtatanong sa 'yo kung bakit mas gusto mo ang rock kesa hip-hop, sabihin mo na lang na "eh sa gusto ko eh" o kung gusto mo bigyan ng drama "eh sa 'yun ang binubulong at isinisigaw ng puso't isip ko" o kung inis ka sa nagtatanong sa 'yo, "'yun gusto ko eh, may magagawa ka ba?"

Ang mga tao talaga, palibhasa hindi marunong gumamit ng common sense kaya nagtatanong na lang. Bakit kaya.

Duh?

2006-05-05T19:03:00.000+08:00

Pasosyal dito. Pasosyal doon.

"Omigush, where'd you get that bag? It's so pretty!"

"Yo p're, wassup? Balita ko break na kayo ng s'yota mo ah?"

"Dude, do you mind hitching me on your ride? Imma check a hot chick tonight at Club 69."

"So kadiri naman this place. I can't imagine how these pipol stand this! Eew! Yuck!"

Pasosyal doon. Pasosyal dito.

Eto ang kadalasang maririnig mo sa "conyo" sector o nagpapaka-"conyo" sector ng Republika ng Pilipinas. P'wede pang halu-halo 'yan. May purong Ingles na daig pa ang Amerikano sa lupet ng accent pero 'pag nilapat sa papel, hayup din sa mali ng grammar at spelling. Siyempre may mixed din, taglish kumbaga. Minsan mas nakaka-enjoy pang sumuka kesa makinig sa ganito.
Hindi rin pahuhuli ang purong Tagalog pero kung bigkasin naman akala mo foreigner na hindi sanay magsalita ng wikang Filipino.

Meron nga akong nakitang "good read" sa libro ni Bob Ong na Bakit Baliktad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino? Hindi ko na maalala ang title basta alam ko Garcia ang apelyido ng nagsulat ng artikulo at tungkol iyon sa Starbucks. Tama nga naman ang sabi ni Garcia. Ayon sa kanya, ang tingin ng mga teens, lalo na 'yung mga upper class, sa Starbucks ay parang gimikan. Dagdag pa nga ni Garcia, kung sa Amerika ay normal na coffee shop lang ang tingin ng mga tao do'n, dito sa 'Pinas iba. P'ede mo na itong ikumpara sa G4, Powerplant, Culture Club, atbp. Sa madaling salita, mataas ang tingin sa Starbucks. Akala mo kung sinong santo at mas madaming sumasamba sa kanya kesa kay Sto. Nino. Basta, wala na akong masabi. Ang ganda ng pagkasulat ni Garcia sa article na 'yon. Kung ako sa 'yo, basahin mo na lang at tiyak na mapapa-"oo nga" ka kada basa mo ng pangungusap. P'wera na lang kung sinasamba mo rin siya. St. Starbucks, pray for us.

Minsan nang makabasa ako ng glossy magazine, meron silang column dun na ang heading ay "Top 5 Things I Cannot Live Without." Akala ko ang mga nakasulat dun ay 'yung mga karaniwang pangangailangan natin tulad ng tubig, bigas, pagkain, damit, bahay... Pero hindi! Akalain mo ba namang nasa pinakataas ng listahan niya ang Chocolate cake with cherry on top! Ganito na ba talaga ang mga tao ngayon? Mamamatay ka ba kung hindi ka makakakain ng paboritong mong cake kada linggo? Mamamatay ka ba kung hindi mo mayayakap ang paboritong mong teddy bear gabi-gabi? Mamamatay ka ba kung hindi mo mapapanood ang kinababaliwan mong telenovela araw-araw? Mamamatay ka ba kung hindi mo magagamit ang cellphone mo kada minuto? Maniwala ka man o hindi, may mga tao talagang mahihimatay at mamamatay 'pag hindi sila nakatikim ng Chocolate cake with cherry on top.

Walang masama sa pagiging vain o maarte. Pero ang kahit anong sobra ay nakakasuka talaga. Lalo na kung ang sobrang maarte mong kaibigan ay sasabihin sa 'yo kada sekundo "Ang arte-arte ko talaga." Minsan nga gusto kong sabihin sa kanya, "ano'ng gusto mong gawin ko? Iyakan kita?" Para kang isang mamamatay-tao na sinabing "Omigod nakapatay ako ng tao!" Pati lalaki wala na ring takas. Lalo na kung ikaw 'yung kaklase kong kala mo hindi dinadapuan ng mikrobyo. Kada oras pumupunta ng CR 'yan pero 'pag labas gan'un din naman ang itsura niya. Ang favorite lines niya ay "May dumi ka sa mukha!", "Bakit ang ano ng ano mo?", "'Wag mo nga guluhin buhok ko, naka-gel 'yan!". ---------- naman 'yan. Minsan gusto ko nang isigaw sa kanya, "Nakng----, bakla ka ba?"

Minsan din 'pag lumalabas kami sa mall ng mga kaibigan ko na naka-uniporme pa, hindi maiiwasan ang makasalubong ka rin ng mga estudyante sa ibang paaralan na naka-uniporme rin. Hindi naman sa pagmamayabang at kung ano pa man pero sa lalawigan (probinsya) namin, ang eskwelahan ko ang pinakamaganda. Kaya nga kung may dadaan sa amin at sasabihing "Anong school 'yan?", mapapairap na lang ako at sabay sasabihin ding "Shit, school ba 'yan?" (sabay turo sa logo nila).

Ano bang meron sa bagong labas na cellphone? Ano bang meron sa LV mo na wallet? "So what" kung kakarelaxed or rebond ng buhok mo? Does it matter kung nakapasok ka sa University dahil sinuhulan mo 'yung dyanitor? Kamukha mo na ba si Tom Cruise kung sampung beses sa isang araw ka maligo? Ano ngayon kung apat na libo ang suot mong kupas na maong? At lalo namang ano ang pakialam ko sa 'yo kung kaya mong bumili ng anim na daan at animnapu't anim na Chocolate Cake with cherry on top?

Bago mo isipin at sabihing "inggit lang 'yan," isipin mo muna. Isa ka ba sa kanila at natatamaan ka? Isa ka ba sa dati kong kaklase na ini-Ingles ang driver nila na hindi nakapagtapos ng hayskul? Katulad ka ba ng kaibigan kong ipinagmamalaki ang alam niyang piyesa sa pyano? O baka naman ikaw 'yung taong nagsulat ng Chocolate Cake with cherry on top? Hoy, gumising ka naman. Pagmasdan mo ang Payatas Dumpsite at basurang nakakalat sa buong bansa. Bigyan mo ng pansin ang mga bata sa Bantay Bata 163 na akala mo pinagsakluban ng langit at lupa dahil sa kanilang deformity. Madami ang walang trabaho, madami ang walang pinag-aralan. Ang isandaang baon mo araw-araw ay suweldo lang ng isang ordinaryong laborer sa isang linggo. Sino ka para magyabang at mag-inarte e hamak na third world citizen ka lang naman ng isang third world country gaya ng Pilipinas? Mahiya ka naman. Mamatay ka na kaya? Like duh?!